“อาบน้ำเสร็จแล้ว หอมฉุยเลยด้วย” เสียงอารมณ์ดีของเพลินเภรีดังมาก่อนตัว ในขณะที่คนอื่นๆ กำลังยื่นนิ่งเข้ามุมสำนึกผิด
“ยัง ยังไม่สลด” กวินธิดามันเขี้ยวลูกสาวจอมแสบที่ทำเป็นไม่รู้ร้อนไม่รู้หนาวยิ่งนัก
“ซาหลดไรเหรอแมแม่” เสียงยียวนนั้นยิ่งทำให้คนเป็นแม่มันเขี้ยว
“เตรียมตัวไปกวาดใต้ถุนเรือนไงคะคุณเพลินเภรี”
“เภเพลินเพิ่งอาบน้ำหอมๆ เองนะแมแม่”
“แล้วไงคะ อาบน้ำช่วยล้างความผิดได้เหรอ แล้วยังไม่หมดนะ ยังมีโทษที่ทำโอ่งแตกด้วย”
“ทวดขิม...ทวดขิมไม่อยู่นี่นา” เพลินเภรีร้องหาคนที่สามารถช่วยตัวเองได้ แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าคนเป็นทวดไม่อยู่
“ใช่แล้ว ทวดขิมหนีไปกินข้าวมันไก่ที่สิงคโปร์แล้ว ไม่มีใครช่วยคุณเพลินเภรีหรอก” เสร็จเรื่องจากงานบวช ทวดขิมของเพลินเภรีก็ออกทริปท่องเที่ยวกับเพื่อนๆ ที่สิงคโปร์กับมาเลเซียทันที
“พอพ่อขา”
“ขาซ้ายหรือขาขวาดี”
“กอดขาซ้ายแน่นๆ เลย พอพ่อต้องช่วยเภเพลินให้รอดพ้นเงื้อม
