กลับจากอัมพวา เด็กๆ นัดเจอกันที่ห้างสรรพสินค้า ขวัญชนกโผเข้าหาพี่สาวผู้ที่ถ่ายทอดท่าไม้ตายตลับเมตรบินสุดร้ายกาจให้ตนด้วยความดีใจ
“พี่มาริน พี่มิรา คิดถึงๆ”
“คิดถึงของขวัญสุดๆ” หนึ่งนภากับหนึ่งวารีก็คิดถึงคนเป็นน้องมากไม่ต่างกัน
“ของขวัญไม่เห็นคิดถึงพี่วิคบ้างเลย”
“คิดถึงสิ แต่คิดถึงน้อยกว่าพี่มาริน พี่มิรา”
“น้อยใจ” หนึ่งพิภพกอดอกเชิดหน้าทำเป็นงอนน้องของขวัญที่คิดถึงตนน้อยกว่าพี่สาวทั้งสอง
“พวกพี่มีอะไรมาให้ของขวัญด้วย”
“ตื่นเต้นๆ” ขวัญชนกตื่นเต้นอยากเห็นของที่พี่สาวทั้ง 2 คน นำมาฝาก พากันเดินไปหาที่นั่ง
“ไตรขอดูด้วย มีของไตรไหม” ไตรฉัตรอยากเห็น และคาดหวังให้มีของตัวเองด้วย
“ไปด้วยๆ” กนธีกับบุลินก็พากันวิ่งตามไปด้วย
“รู้แล้วแหละ” สองกระปุกตั้งฉ่ายรู้อยู่แล้วว่าพี่มารินกับพี่มิราเอาอะไรมาฝากพี่ของขวัญ แต่ก็พากันวิ่งตามไปด้วย
“พี่วิคฉะเตอร์จะยืนตรงนี้อีกนางไหมฮับ” กรณ์กวินท์เง
