กลับจากโรงพยาบาล หนึ่งพิภพนั่งเฝ้าเจ้าดื้อไม่ห่างไปไหน แม้จะเป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนแล้ว ส่วนพี่สาวทั้ง 2 คน นอนด้วยกันที่ห้องนอนชั้น 2 เช่นเดียวกับคนเป็นทวด ซึ่งอยู่ห้องติดกัน
“ต่อไปวิคเตอร์ไม่บังคับดื้อให้กินอาหารเยอะๆ แล้วนะครับ ครั้งหน้าดื้ออาจไม่โชคดีมีชีวิตรอดแบบนี้แล้วก็ได้ จำที่คุณหมอพูดได้ไหมครับ”
“จำได้ วิคจำได้ อืดเยอะ ดื้อตาย”
“ใช่ครับ ถ้าดื้อท้องอืดกระเพาะอาหารขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วและบิดหมุน ส่งผลให้ความดันภายในกระเพาะอาหารเพิ่มขึ้น เกิดการกดทับของอวัยวะรอบข้าง ซึ่งทำให้ระบบไหลเวียนเลือดผิดปกติจนดื้อเกิดภาวะช็อก และตายได้ ต่อไปให้ดื้อกินอาหารสำหรับสุนัขเท่านั้นนะครับ”
“ครับ วิคโทษนะ โทษดื้อนะ” หนึ่งพิภพขอโทษเจ้าดื้อ เพราะตนจึงทำให้มันไม่สบายจนเกือบตาย พร้อมก้มลงไปจูบมันเบาๆ
“ดื้อไม่เป็นอะไรแล้ว วิคเตอร์นอนนะครับ”
“วิคนองดื้อ”
“น้าว่าให้ดื้อนอนบนเบาะตรงนี้ดีกว่านะครับ
