บรึ้นๆ
เสียงรถไฟฟ้าแบบล้อตีนตะขาบขับเคลื่อนไปบนหาดทราย ผู้ขับขี่คือ กนธี แฝดพี่ ส่วน บุลิน แฝดน้องนอนคว่ำเกาะท้ายรถ ถูกลากไปกับพื้นทราย โดยมีลูกสมุน 3 ตัว วิ่งตาม ราวกับเป็นองครักษ์ของสองวาฬน้อย
คนเป็นพ่อเห็นก็คิดว่าลูกชายล้ม จึงรีบเข้าไปอุ้ม แต่เมื่อเขาปล่อย ลูกชายก็ทำแบบเดิม
“เล่นปกติมันไม่เร้าใจสินะ” พริมามองลูกชายฝาแฝดอย่างเอือมๆ ที่เล่นพิเรนทร์ ขณะคนเป็นสามีเดินกลับมา
“เด็กผู้ชายก็แบบนี้ แต่อาจจะเล่นโหล่ๆ ไปบ้าง” ขณะพูด มือก็กระชับเสื้อคลุมของภรรยาที่เผยอให้เห็นเนินเนื้อขาวผ่อง พร้อมกับผูกปมให้ใหม่
“ลูกสี่แล้วยังจะหวงอยู่อีก”
“หวงสิ ถ้าคุณแม่ลูกสี่จะสวยขนาดนี้”
“พริกก็หวงคุณพ่อลูกสี่เหมือนกัน หยุดเดินโชว์หุ่นเพอร์เฟคให้สาวๆ มองได้แล้ว” พริมาหยิบเสื้อคลุมมาใส่ให้อคิราห์ ไม่ใช่ไม่เห็นว่ามีสาวน้อยสาวใหญ่มองคุณสามี แต่ด้วยรู้ทั้งใจว่าสายตาของเขาไม่เคยเหลียวมองใคร และไม่ต่างจากเธอ
