สองเดือนต่อมา สองเดือนที่ฉันยอม ยอมเพราะหวังว่าทุกอย่างจะดีขึ้น ยอมด้วยความอยากให้โอกาสพี่เรซ สงสารพี่เรซ สงสารเขาจนลืมสงสารตัวเองไง
กลับกลายเป็นว่าเหมือนฉันตกอยู่ในนรก มันเป็นช่วงเวลาที่ไม่มีความสุขเลย แต่ละนาทีมันช่างยาวนาน ทุกครั้งที่พี่มะพร้าวไปฝากท้องพี่เรซจะไปด้วย และเขาก็ชวนฉันไปเพราะไม่อยากให้ฉันคิดมาก ซึ่งความจริงไม่ว่าจะทางไหนฉันก็คิดมากอยู่ดี
ฉันไม่ชอบที่พี่เรซดูแลผู้หญิงคนนั้น
ไม่ชอบที่ทุก ๆ อย่างเป็นแบบนี้
ไม่ชอบที่พี่เรซเหมือนห่วงใยเธอคนนั้น
ไม่ชอบสายตาที่พี่เรซเอ็นดูเมื่อมองท้องที่เริ่มเคลื่อนไหวเล็กน้อย
ไม่ชอบเวลาที่พี่มะพร้าวถามว่า ‘ลูกดิ้นแล้วเรซ เรซลองจับไหม’ แล้วพี่เรซก็มองหน้าฉัน คล้ายถามว่า ‘จับได้ไหม’
ซึ่งฉันเลือกจะเดินหนีออกมา เพราะเกินจะทำใจรับไหว ภาพแบบนั้นมันทำร้ายใจฉันเกินไป
จริงอยู่ที่พี่เรซให้พี่ก้องมาดูแลพี่มะพร้าว ส่วนพี่เรซดูแลอยู่ห่าง ๆ แต่ทว
