หลายคนชอบแซวว่าการที่เมียผมไม่มีพ่อแม่ถือเป็นความโชคดีอย่างหนึ่งของผม ที่เวลาทำผิดไม่ต้องเกร็งเวลาเจอพ่อตาแม่ยาย ตามจริงมันไม่ใช่ครับ เพราะยังมีย่าที่โคตรจะหวง และโคตรจะดุ เล่นเอาผมไม่เป็นตัวเองเลย ไหนจะลูกถีบที่ผมได้รับจากท่านอีก คุณย่ายังแจ๋วครับ ย่าพิมพาสุดจริง แต่ก็นั่นแหละ ผมจะโทษใครได้ ผมทำตัวเองล้วน ๆ
“เธอรู้ใช่ไหมว่ายังไงเธอก็ผิดในสายตาฉัน” ย่าพิมพากำลังจ้องผม สายตาที่เคยเอ็นดูดูท่าผมจะไม่ได้เห็นท่านมองผมอีกแล้ว
“ครับ ผมพร้อมทำทุกอย่างเพื่อให้คุณย่ารู้สึกดีขึ้นมาบ้าง” ผมโคตรจะเกร็ง อยู่กับพวกพี่ ๆ ยังไม่รู้สึกกลัวเท่านี้มาก่อนเลย กลัวครับ ผมกลัวคุณย่าจะพานิเนลหนี พอได้เห็นหน้า ได้อยู่ด้วยกันในเวลาอันสั้น ผมก็ไม่คิดจะปล่อยน้องไปไหนอีก
“ทำเหมือนว่าฉันใจดำเลยนะ”
“ถ้าคุณย่าใจดำ ผมคงไม่ได้มานั่งอยู่ตรงนี้ครับ”
“ไหน ๆ เธอก็พูดมาแล้วว่าพร้อมจะทำทุกอย่างให้ฉันรู้สึกดี ก็พอดีเลยนะ มีงา
