ลูกสาวและลูกชายที่น่ารักของผมลืมตาดูโลกได้สองปีแล้ว ในวันที่เบลคลอดลูกเธอเจ็บปวดมาก ผมได้แต่ยืนให้กำลังใจอยู่ข้าง ๆ ทว่าเธอก็ให้กำเนิดลูกชายลูกสาวที่น่ารักอย่างปลอดภัย เบลเป็นผู้หญิงเรียบง่าย ในความเรียบง่ายก็จะมีความดื้อรั้นแฝงอยู่ เธอในสายตาผมเป็นคนที่น่ารักมากจริง ๆ ยิ่งอยู่ด้วยนานเข้าผมก็ยิ่งรักเธอ
“เอ้” ผมเรียกไอ้เอ้น้องชายของผมที่ตอนนี้มันกำลังเล่นกับลูกทั้งสองของผม
“ว่า” ขานรับโดยที่ไม่ได้มองหน้าผม
“เลิกชอบเบลหรือยัง”
“...”
“ตอนนี้กูมีลูกกับเบลแล้วนะ คิดว่าควรตัดใจได้หรือยัง”
ไอ้เอ้เงยหน้าขึ้นมาพูดด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง “ชอบเหมือนเดิม”
“นั่นเมียพี่มึง”
“คนเราเลิกชอบกันได้ด้วยเหรอ เมื่อก่อนชอบอยากได้มาเป็นคู่ชีวิต แต่ในเมื่อเบลเป็นพี่สะใภ้ไปแล้วเอ้ก็มีแต่ความหวังดี หวังให้เบลมีความสุข ใช้ชีวิตอย่างดี คอยเป็นคนซัพพอร์ตให้เบลเสมอ”
“ที่พูดมาเมียพี่มึงนะ นี่มึงกำลังแอบรักแม่ของหลาน
