[Céline's Talks]
เราเดินทางมาถึงร้านในเวลาหกโมงเย็นเป๊ะไม่ขาดไม่เกิน ราฟาเอลเลือกที่จะขับรถกันเองสองคนแทนที่จะให้บอดี้การ์ดดูแลอย่างทุกครั้ง
ร้านอาหารเป็นสไตล์อิตาเลียน เมดิเตอร์เรเนียนตั้งอยู่ติดหัวมุมถนนชนิดที่ว่าเดินข้ามถนนไปก็ถึงโคลอสเซียม เป็นครั้งแรกด้วยที่เขาเทคแคร์เปิดประตูรถให้ฉันขึ้นลง
อาจจะเพราะชนักติดหลังเรื่องเมื่อเช้า เลยทำดีเอาใจอย่างที่มักจะทำ
"ร้อนไหม?" เขาก็ถามฉันขึ้นมาระหว่างที่เดินเข้าไปในร้าน
ใจดีผิดปกติ มีพิรุธ -_-;
"หวังอะไรปะเนี่ย" ฉันยกศอกแตะสีข้างเขาเบาๆ เหล่าตามองจับผิดอย่างไม่ไว้วางใจ "อาหวังปะ"
"มองฉันในแง่ดีมากเถอะ"
ราฟาเอลคลายมือออกจากเอวของฉันเมื่อเราเดินเข้ามาในร้าน คนตัวสูงเดินเข้าไปหาพนักงานต้อนรับที่เคาน์เตอร์ แต่แล้วสายตาของฉันก็หันไปเจอกับคนกลุ่มหนึ่งซึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะริมสุดบริเวณชั้นหนึ่ง
"ราล์ฟๆ นั่นมันผู้กำกับนี่" ฉันเข้าไปสะกิดปลายศอกของเ
