CHAPTER 37 | ปากพล่อย

1659 Words

"นายเดินไหวไหม ฉันจะไปห้องน้ำ" คนตัวเล็กถามสามี หลังจากที่ช่วยโอบเอวพยุงเขาลงมาจนถึงชั้นล่างของร้านอาหาร ราฟาเอลดื่มไวน์ไปคนเดียวหนึ่งขวดครึ่ง ในขณะที่เธอดื่มไปเพียงหนึ่งแก้วเท่านั้น คนไม่ต้องขับรถมันดีอย่างนี้นี่เอง เอ็นจอยอีตติ้งสุดๆ "ไม่ได้เมาขนาดนั้น ฉันรออยู่หน้าล็อบบี้นะ" พูดจบก็รั้งเธอมาจูบบริเวณหน้าผากและรับช่อดอกไม้มาถือให้ ก่อนจะโบกไม้โบกมือให้อย่างอารมณ์ดี เมาแหง... ซีลีนสำรวจตัวเองหน้ากระจกเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะสะพายกระเป๋าออกจากห้องน้ำ เอาเข้าจริงเธอค่อนข้างลังเลกับข้อเสนอของเขา ไม่ใช่ว่าเธอโง่จนไม่เข้าใจว่าความหมายของการใช้ชีวิตด้วยกันอีกห้าปีสิบปีหมายถึงอะไร เธอไม่ติดอะไรอยู่แล้ว เพราะตัวเธอเองก็ไม่มีใครที่ไหน แต่ถ้าคิดจะอยู่ด้วยกัน เขากล้าตัดเทเรซ่าออกจากชีวิตหรือเปล่า จนถึงตอนนี้ราหาเอลก็ยังไม่ให้ความชัดเจนกับเธอเลย ปึก! "อ๊ะ!" เพราะเหม่อลอยเรื่องคำพูดของสาม

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD