ยามนี้ที่มุมถนนแห่งหนึ่งในย่านโคมเขียว พระนคร ปี 2486
บุปผา วัยสิบเก้าปี กำลังยืนตระหง่านอยู่ใต้แสงตะเกียงที่ริบหรี่
เธออยู่ในชุดผ้าไหมสีชมพูกลีบบัวอ่อนบาง ที่ไม่ได้ปกปิดเรือนกายงามพร้อมได้หมดจด รูปทรงอวบอัดที่ใครๆ ก็เล่าลือว่าใหญ่โตเกินหญิงใดๆ ในพระนคร
หน้าอกที่ดูเต่งตึงจนเนื้อผ้าแทบจะปริแตก ผิวนวลขาวผ่องราวกับไข่มุกที่ล่อตาล่อใจชายทุกคนที่ผ่านไปมา สะโพกผายเย้ายวนที่เวลาขยับกายแต่ละครา ก็ราวกับมีมนต์สะกด
ทำให้ผู้ชายที่แม้จะเพิ่งเดินผ่านไปต้องหันกลับมามองอีกครั้งด้วยดวงตาที่เร่าร้อน
ผมสีดำขลับยาวสลวยของบุปผาถูกปล่อยให้สยายพริ้วไหวราวแพรไหมที่อาบแสงจันทร์ในยามราตรี
ปอยผมที่เคลียลงมาที่ข้างแก้มขาวนวลขับให้ใบหน้างามหมดจดของเธอดูโดดเด่นยิ่งขึ้น เธอยกมือขึ้นเสยผมอย่างช้าๆ
เผยให้เห็นต้นคอระหงที่ระบายด้วยเหงื่อเล็กน้อย แม้ท่าทางจะดูสบายๆ แต่แววตาของเธอกลับมีความเหนื่อยล้าที่ปกปิดไว้
