เสียงฟ้าร้องคำรามดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วไร่กว้าง สายฝนกระหน่ำตกลงมาจนมองไม่เห็นทางข้างนอก “หนูนา” ในวัยสิบเก้าปีสั่นสะท้านไปทั้งตัวไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เพราะสายตาคมกริบของ “พ่อเลี้ยงสิงห์” ชายฉกรรจ์วัยสี่สิบที่นั่งจิบเหล้าป่าอยู่บนโซฟาไม้สักตัวยาว
พ่อเลี้ยงสิงห์คือคนที่แม่ของเธอฝากฝังไว้ก่อนเสียชีวิต แต่สายตาที่เขามองเธอนั้น... ไม่เคยมีคำว่าพ่ออยู่ในนั้นเลย
“มานี่สิหนูนา...” เสียงทุ้มพร่าแฝงด้วยความเมามายและอำนาจเรียกเธอ แพรไหมที่อยู่ในชุดนอนผ้าปูที่นอนตัวบางก้าวขาไม่ออก
“หนูจะไปนอนแล้วค่ะพ่อเลี้ยง”
“ฉันบอกให้มานี่!” เขาตะคอกจนเธอสะดุ้งสุดตัว พ่อเลี้ยงสิงห์ลุกขึ้นยืน ร่างกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักตามเนื้อตัวดูน่าเกรงขามข่มขวัญเด็กสาวจนตัวลีบ เขาเดินเข้ามาประชิดตัว กลิ่นเหล้าผสมกลิ่นกายชายชาตรีทำเอาหนูนาใจสั่นสับสน
มือหนาหยาบกร้านจากการทำงานหนักในไร่เอื้อมมาคว้าหมับเข้าที่เอวค
