ตอนที่ 14 อร่อยมากค่ะ

ตอนที่ 14 อร่อยมากค่ะ ท่ามกลางมุมอับสายตาหลังโขดหินใหญ่ริมหาดที่เสียงคลื่นกลบทุกสรรพเสียง เมฆจัดการง้อเมียเด็กด้วยบทเรียนที่ดุดันจนพายุอารมณ์ของเอพริลมอดดับลงกลายเป็นความสมยอมที่โหยหา "อื้อ..." ร่างบางทรุดตัวลงนั่งกับพื้นทรายอย่างหมดแรง ลมหายใจหอบถี่บ่งบอกว่าเธอเพิ่งผ่านศึกหนักมาจนเรี่ยวแรงเหือดหายไปสิ้น นั่งพักครู่เดียว คนตัวโตที่ยังไม่คลายความหิวกระหายก็จัดการยัดเยียดความอุ่นร้อนเข้าสู่โพรงปากของเธออีกครั้งโดยไม่เอ่ยถามสักคำ "น้ำเยอะจังเลยนะคะ..." สายธารรักสีขาวขุ่นหลั่งทะลักเต็มปากของเด็กสาว เอพริลกลืนมันลงคออย่างเต็มใจ ขณะที่ส่วนเกินเอ่อล้นออกมาตามมุมปากท้าทายแสงจันทร์ "อร่อยไหมครับ... เด็กดี?" เมฆถามเสียงพร่าพลางเอื้อมมือไปทัดช่อผมที่ยุ่งเหยิงให้เธออย่างแสนรัก "อร่อยมากค่ะ" เอพริลตอบด้วยสีหน้ายั่วยวนพึงใจ ช่างเป็นปฏิกิริยาที่ต่างจากไอรินที่เพิ่งแสดงอาการรังเกียจรสชาติเดียวกันนี้ไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนอย่างสิ้นเชิง ความแตกต่างนี้ยิ่งตอกย้ำให้เมฆถลำลึกในกามารมณ์ที่เอพริลปรนเปรอให้ "คิดถึงหนูจัง... เดี๋ยวคืนนี้พี่ไปหานะครับ" เขาพึมพำกระซิบชิดใบหูจนร่างบางสั่นสะท้าน เมื่อพายุอารมณ์ลับตาคนสงบลง ทั้งคู่ก็ต้องสวมหน้ากากกลับสู่โลกความเป็นจริงเพราะได้เวลาอาหารเย็น เมฆเดินกลับเข้าบ้านพักด้วยท่าทางเรียบเฉยเนียนเข้าไปช่วยไอรินย่างอาหารทะเลบนเตาถ่านราวกับสามีที่แสนดี ส่วนเอพริลก็เดินตามไปสมทบกับพ่อและแม่ด้วยท่าทางสดใสเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไอรินไม่ได้เอ่ยทักทายสามีหรือน้องสาวที่หายไปพร้อมกันนานผิดปกติ เธอเพียงแต่ก้มหน้าก้มตาจัดการกับกุ้งและหอยบนเตา ทว่าดวงตาของเธอกลับสั่นระริก แม้จะไม่มีหลักฐานคาหนังคาเขา แต่สัญชาตญาณบางอย่างในใจไอรินเริ่มร้องเตือน ความผิดปกติเล็กน้อยที่ถูกมองข้ามมาตลอดเริ่มปะติดปะต่อกันเป็นรูปเป็นร่าง "หืม... กลิ่นหอมแถมยังอร่อยมากเลยค่ะพี่ริน" เอพริลเอ่ยชมพี่สาวเสียงใสหลังจากแกะเปลือกกุ้งตัวโตเข้าปาก ใบหน้าน่ารักดูสดชื่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัดหลังจากได้รับบทเรียนริมหาดจากพี่เขยจนอิ่มเอมใจ เธอเคี้ยวเนื้อกุ้งหวานฉ่ำอย่างไม่รู้อิโหนอิเหน่ถึงพายุที่กำลังก่อตัว "งั้นเหรอ... ถ้าชอบก็กินเข้าไปเยอะ ๆ เลยสิ" ไอรินตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนตามปกติ ทว่าแววตาที่จ้องมองน้องสาวกลับเย็นยะเยือกดุจน้ำแข็งที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง เธอคีบอาหารให้น้องสาวอย่างเอาใจใส่ แต่มันเป็นความเอาใจใส่ที่ทำให้คนมองรู้สึกเย็นสันหลังอย่างประหลาด มื้อค่ำดำเนินไปท่ามกลางเสียงคลื่นกระทบฝั่ง ผิวน้ำทะเลสะท้อนเงาจันทร์ระยิบระยับงดงามตา แต่ในใจของคนสามคนกลับมีความคิดที่สวนทางกันอย่างสิ้นเชิง เมฆพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุดขณะลอบมองปฏิกิริยาของเมียหลวงและเมียลับสลับกันไป หลังจบมื้ออาหาร ทุกคนต่างแยกย้ายเข้าห้องพักเพื่อพักผ่อนตามอัธยาศัย ภายในห้องนอนมาสเตอร์สวีท เมฆและไอรินนั่งเคียงข้างกันบนโซฟาตัวยาว สายตาดูโทรทัศน์ที่กำลังฉายรายการวาไรตี้ ทว่าบทสนทนากลับเป็นเรื่องของพวกเขาเอง "วันนี้คุณเมียเป็นไงบ้างครับ... หายเครียดบ้างไหม?" เมฆถามพลางเอื้อมมือไปโอบไหล่ภรรยาด้วยความห่วงใยที่ดูแนบเนียน "ก็นิดหน่อยค่ะ... ไม่ต้องเป็นห่วงรินนะ" ไอรินเอนศีรษะซบไหล่สามี เธอรู้สึกเกรงใจที่เขามักจะเป็นฝ่ายรับฟังและดูแลเธอเสมอ ความดีของเมฆที่สะสมมาตลอดทำให้เธอพยายามสะบัดความไม่สบายใจทิ้งไป แม้ลึก ๆ จะยังคงติดใจกับท่าทีของเขากับเอพริล แต่ในเมื่อยังไม่มีหลักฐานที่ชัดเจน เธอจึงเลือกที่จะกดทับความระแวงนั้นไว้ด้วยคำว่า เชื่อใจ ‘เขาดีกับเราขนาดนี้... เขาคงไม่ทำเรื่องเลวร้ายแบบนั้นหรอก’ เธอหลับตาลงเพื่อหนีจากความจริงที่เริ่มปริแตก โดยหารู้ไม่ว่าสามีที่เธอกำลังซบไหล่อยู่นั้น กำลังนับถอยหลังรอเวลาให้เธอหลับใหล... เพื่อที่เขาจะได้แอบย่องไปสานต่อกามารมณ์กับน้องสาวของเธอตามที่สัญญาไว้ เมื่อเห็นภรรยาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาคล้ายมีเรื่องหนักอึ้งในใจ เมฆก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดลึก ๆ เขาขยับกายเข้าสวมกอดไอรินไว้แน่น ถ่ายเทความอบอุ่นที่แสนจอมปลอมผ่านอ้อมแขน ก่อนจะประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากและริมฝีปากของเธออย่างนุ่มนวล หวังจะปลอบประโลมคนที่กำลังเครียดให้คลายกังวล ทว่า... สัมผัสที่แสนดีของสามีกลับยิ่งทำให้ใจของไอรินสั่นสะท้านด้วยความกลัว ภาพเหตุการณ์บนเตียงเมื่อหัวค่ำที่เขาบังคับฝืนใจเธอ ภาพสายตาที่เขาแอบมองน้องสาว และความเย็นชาที่เริ่มแทรกซึมในความสัมพันธ์ ทำให้ไอรินตัดสินใจในสิ่งที่เธอไม่เคยคิดจะทำมาก่อน หญิงสาวขยับกายลงไปนั่งคุกเข่าต่อหน้าสามี มือเรียวสั่นเทาขณะเอื้อมไปสัมผัสที่ขอบกางเกงของเขา "ที่รัก... ให้รินทำให้นะคะ" เสียงของเธอสั่นพร่า เธอรีบอาสาใช้ปากปรนเปรอให้เขา ไม่ใช่เพราะความรัญจวนใจเหมือนทุกครั้ง แต่เป็นเพราะความหวั่นใจที่กัดกินความรู้สึก หากเธอยังคงหยิ่งในศักดิ์ศรีและรักนวลสงวนตัวจนเกินไปเหมือนที่ผ่านมา เธอเกรงว่าคนตรงหน้าจะเริ่มเบื่อหน่ายแล้วเตลิดเปิดเปิงไปหาความสดใหม่นอกลู่นอกทางที่รอคอยอยู่ข้างนอกนั่น เมฆมองการกระทำของภรรยาด้วยความประหลาดใจ แววตาที่เคยมองเธอเป็นของสูงที่แตะต้องลำบากเริ่มเปลี่ยนเป็นความพึงพอใจในกามารมณ์ที่เธอยอมหยิบยื่นให้ ทว่าสำหรับไอริน... ทุกวินาทีที่ริมฝีปากของเธอสัมผัสกับตัวตนของเขา มันคือการพังทลายของศักดิ์ศรีที่เธอเพียรสร้างมาทั้งชีวิต เธอกล้ำกลืนฝืนทนทำหน้าที่เมียอย่างสุดความสามารถเพียงเพื่อหวังจะรั้งหัวใจของสามีไว้ โดยหารู้ไม่ว่ายิ่งเธอพยายามก้มต่ำลงเท่าไหร่ ใจของเขากลับยิ่งลอยล่องไปหาคนที่ทำเรื่องพวกนี้ด้วยความเต็มใจมากกว่าเธอหลายเท่าตัวนัก ท่ามกลางความเงียบในห้องพักริมทะเล มีเพียงเสียงสะอื้นที่ถูกกดทับไว้ในลำคอของไอริน และเสียงลมหายใจหอบถี่ที่พึงใจของเมฆ... เป็นตราบาปที่กรีดลึกในใจเมียหลวงที่ยอมแลกทุกอย่างเพื่อคำว่าครอบครัว "อึก อ๊อค" "แตกแล้วที่รักครับ อึก" หยาดน้ำรักที่ทะลักล้นปริ่มในลำคอถูกไอรินกล้ำกลืนลงไปอย่างไร้ความลังเล เธอพยายามปั้นหน้าให้ดูน่ารักน่าเอ็นดูที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพียงหวังให้สามีประทับใจในความเปลี่ยนแปลง ทว่าความพยายามที่แสนบริสุทธิ์ของเธอกลับถูกเมฆใช้เป็นเพียงภาพจำลอง เขาจ้องมองใบหน้าของภรรยาในยามนี้แล้วกลับเห็นภาพของเอพริลทับซ้อนขึ้นมาเสียอย่างนั้น ‘เหมือนกันจริงๆ ... พี่น้องคู่นี้’ เมฆไม่รอช้า เขาช้อนร่างบางที่ดูอ่อนแรงขึ้นไปยังเตียงกว้าง ก่อนจะบรรเลงเพลงรักที่ดุดันและยาวนานกว่าทุกครั้ง ไอรินรองรับอารมณ์ที่ถาโถมใส่หลายต่อหลายรอบจนร่างกายถึงขีดจำกัด และในที่สุดเธอก็ผล็อยหลับไปด้วยความเหนื่อยล้าสะสม โดยที่มือยังกอดเอวสามีไว้แน่นราวกับกลัวว่าเขาจะหายไป ทว่า... ทันทีที่เสียงลมหายใจของไอรินสม่ำเสมอ บ่งบอกว่าเธอเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างสมบูรณ์ เมฆกลับค่อย ๆ แกะมือของภรรยาออก ความกำหนัดที่ยังคั่งค้างและคำสัญญาที่ให้ไว้กับเมียเด็กริมหาด มันคอยกระตุ้นให้เขานั่งไม่ติด เขาลุกขึ้นแต่งตัวด้วยความเงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ สายตาคมกริบเหลือบมองใบหน้ายามหลับที่ดูซูบซีดของภรรยาด้วยความรู้สึกผิดเพียงวูบเดียว ก่อนจะสะบัดมันทิ้งไปเมื่อนึกถึงกลิ่นกายสาวของเอพริลที่รออยู่ห้องถัดไป แกร๊ก... เมฆแอบย่องออกจากห้องนอนมาสเตอร์สวีท มุ่งหน้าไปยังห้องพักของเอพริลท่ามกลางความมืดมิดและเสียงคลื่นที่ซัดสาดเย็นยะเยือก เขาไม่รู้เลยว่าภายใต้ความเงียบสงบในห้องที่เขาเพิ่งจากมา... ดวงตาที่บวมช้ำของไอรินได้ปรือขึ้นมามองแผ่นหลังของเขาด้วยความเจ็บปวดเจียนตาย เธอยังไม่ได้หลับ... และความจริงที่เธอพยายามหนีมาตลอด โลกของเธอกำลังจะพังทลายลงตรงหน้าแล้ว ***