ตอนที่ 2 ผิดคน NC18+

ตอนที่ 2 ผิดคน ค่ำคืนที่ไร้เงาของไอรินทำให้บ้านหลังใหญ่ดูเงียบเหงากว่าที่เคย เอพริลนั่งทอดถอนใจอยู่บนโซฟาตัวหนานุ่มกลางโถงบ้าน แสงไฟสลัวขับเน้นใบหน้าจิ้มลิ้มให้ดูละมุนตา เธอรอคอยบางอย่าง... หรืออาจจะเป็น 'ใครบางคน' ที่มักจะนำพากระแสความร้อนแรงกลับมาบ้านเสมอ และแล้วเสียงประตูหน้าบ้านก็เปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของเมฆ ในสภาพที่ดูดิบเถื่อนและทรงเสน่ห์กว่าทุกวัน เสื้อเชิ้ตเนื้อดีถูกปลดกระดุมบนออกจนเผยให้เห็นแผงอกกำยำที่มีกล้ามเนื้อเป็นลอนสวยตามแบบฉบับชายหนุ่มที่ดูแลตัวเองมาอย่างดี ใบหน้าคมสันดูหล่อเหลา สันกรามเด่นชัดและนัยน์ตาเยิ้มปรือจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้เขาดูอันตรายแต่เย้ายวนใจจนเอพริลแทบจะลืมหายใจ “พี่เมฆ...” เสียงใสเอ่ยเรียกเบา ๆ เมื่อร่างสูงใหญ่เดินโงนเงนเข้ามาใกล้ กลิ่นกายชายหนุ่มผสมกลิ่นไวน์ชั้นดีโชยมาปะทะจมูก เมฆชะงักเท้าพลางเพ่งมองร่างบางที่นั่งอยู่บนโซฟาด้วยสายตาพร่าเลือน ความมึนเมาบวกกับความโหยหาที่อัดอั้นมาทั้งวันทำให้ภาพตรงหน้าบิดเบือนไป “เมียครับ... อึก... คิดถึงจัง” เสียงทุ้มต่ำพร่ามัวเอ่ยขึ้นอย่างละเมอ เขาลืมสิ้นความเว้นระยะห่างที่เคยยึดถือ ลืมแม้กระทั่งว่านี่คือน้องเมียที่เขาควรจะให้เกียรติ เมฆปรี่เข้าหาเอพริลทันทีตามสัญชาตญาณที่สั่งการ ร่างกำยำโถมเข้าหาจนหญิงสาวถอยหนีไม่ทัน “พี่เมฆ... เดี๋ยวค่ะ คือหนู...” ไม่ทันที่เธอจะได้อธิบายว่าตนเองไม่ใช่พี่สาว ริมฝีปากร้อนผ่าวของพี่เขยก็บดเบียดลงมาอย่างรวดเร็วและรุนแรง รสจูบที่เปี่ยมไปด้วยความกระหายแอลกอฮอล์จาง ๆ และความกำหนัดที่พลุ่งพล่าน กลืนกินคำพูดของเธอลงคอไปจนหมดสิ้น มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังและเอวคอดกิ่วอย่างถือสิทธิ์ เอพริลตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะระเบิด ความรู้สึกที่เคยทำได้เพียงแอบดู บัดนี้กำลังเกิดขึ้นกับตัวเธอจริงๆ สัมผัสที่เร่าร้อนของพี่เขยผู้หล่อเหลากำลังทำให้สติสัมปชัญญะของเธอหลุดลอยไปพร้อมกับจูบที่แสนตราตรึงนั้น "อึก... อื้อ" ความเงียบสงัดของบ้านหลังใหญ่ในยามวิกาล ถูกทำลายลงด้วยเสียงลมหายใจหอบพร่าที่สอดประสานกันบนโซฟาตัวยาว เอพริลตกอยู่ในภวังค์ของความรัญจวนใจอย่างถอนตัวไม่ขึ้น สัมผัสจากริมฝีปากร้อนผ่าวที่บดเบียดลงมาอย่างหนักหน่วงทำให้สติสัมปชัญญะของเธอพร่าเลือน ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีถูกกลืนหายไปพร้อมกับรสจูบที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันตรายของพี่เขย เมฆที่กำลังตกอยู่ในฤทธิ์ของแอลกอฮอล์และความโหยหา ดันร่างบางของหญิงสาววัยสะพรั่งให้เอนกายลงนอนราบกับโซฟาเนื้อนุ่มอย่างเอาแต่ใจ เขาโน้มกายลงทาบทับจนคนตัวเล็กสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายกำยำที่เบียดชิดเข้ามา มือหนาที่แสนช่ำชองเริ่มลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าอย่างถือสิทธิ์ ปลายนิ้วที่ร้อนผ่าวลากผ่านหน้าท้องราบเรียบก่อนจะสอดหายเข้าไปภายใต้ชุดนอนเนื้อบางเบา เอพริลสะดุ้งเฮือกพลางแอ่นอกรับสัมผัสด้วยความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วกาย คนแอบดูในวันวาน บัดนี้กลายเป็นผู้รับสัมผัสด้วยตัวเอง มือหนาของเมฆควานหาความนุ่มนิ่มที่อัดอั้นอยู่ภายใต้บราเซียตัวจิ๋ว เขาจัดการปลดพันธนาการของมันออกอย่างเชี่ยวชาญเพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัส ก่อนจะปลดปล่อยความอวบอิ่มให้เป็นอิสระต่อหน้าสายตาที่พร่าเบลอ "อืม... เมียครับ..." เสียงพึมพำแผ่วพร่าข้างใบหูทำเอาเอพริลใจสั่นไหว ในขณะที่ใบหน้าคมสันซุกไซ้ลงมายังทรวงอกขาวเนียนอย่างโหยหา ริมฝีปากและเรียวลิ้นร้อนระอุปรนเปรอความนุ่มนิ่มทั้งสองเต้าอย่างหนักหน่วงสลับไปมา ความรู้สึกซ่านที่เธอเคยจินตนาการไว้ขณะแอบดู บัดนี้มันช่างรุนแรงกว่าหลายเท่าตัวนัก เอพริลขยำเส้นผมของชายหนุ่มไว้แน่น ร่างกายบางสั่นสะท้านไปกับบทเรียนรักที่ถูกหยิบยื่นให้ผิดตัว ท่ามกลางแสงไฟสลัวที่ฉายอาบไล้ร่างของคนทั้งคู่... เมฆที่กำลังพร่าเลือนด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ซุกไซ้ใบหน้าลงกับนวลเนื้อขาวผ่อง ความหลงใหลทำให้เขาเผลอฝังริมฝีปากหนัก ๆ ลงบนซอกคอระหงและเนินอกอวบอิ่มอย่างย่ามใจ "อื้อ... พี่เมฆ อย่ากัดค่ะ" เอพริลครางแผ่วพลางจิกไหล่กว้างไว้อย่างลืมตัว เมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวที่เมฆจงใจประทับรอยรักสีกุหลาบไว้ตามผิวเนื้อเนียนละเอียด รอยที่เด่นชัดนั้นเป็นเสมือนตราจองที่เขาตั้งใจมอบให้คนใต้ร่างโดยไม่รู้ตัวว่าเธอไม่ใชภรรยาของเขา ทว่า... ในจังหวะที่อารมณ์ถลำลึกจนกู่ไม่กลับ เสียง 'แอ๊ด!' ของประตูห้องนอนชั้นสองที่เปิดออก เอพริลสะดุ้งสุดตัว สติที่เคยพร่าเลือนดีดกลับมาทันควัน หญิงสาวรีบใช้แรงทั้งหมดที่มีดันร่างกำยำของพี่เขยออก ก่อนจะตะลีตะลานลุกขึ้นจัดชุดนอนที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่อย่างทุลักทุเล "ใครน่ะ? เจ้าเมฆเหรอ... กลับมาแล้วรึ?" เสียงทุ้มแหบของคุณพ่อดังแว่วลงมาจากชั้นบน เอพริลไม่รอช้า เธออาศัยจังหวะที่เมฆกำลังนั่งงงมึนเมาอยู่บนโซฟา พุ่งตัวเข้าห้องนอนของตัวเองที่อยู่ชั้นล่างทันที ประตูห้องถูกปิดลงอย่างแผ่วเบาพร้อมกับร่างบางที่ทรุดลงพิงบานไม้ด้วยความรู้สึกที่สับสนปนหวาดกลัว เธอนิ่งฟังเสียงฝีเท้าของคุณพ่อที่เดินลงบันไดมาคุยกับเมฆที่โถงกลางบ้าน เสียงสนทนาของชายสองคนดังอยู่ในความเงียบ แต่ในหัวของเอพริลกลับมีเพียงสัมผัสร้อนผ่าวที่ซอกคอ... ***