ตอนที่ 7 เป็นของพี่ NC25+

ตอนที่ 7 เป็นของพี่ NC25+  ท่ามกลางแสงไฟสลัวจากหัวเตียงที่ฉายอาบไล้เรือนร่างนวลเนียน เอพริลนอนหอบหายใจติดขัด ร่างกายสั่นสะท้านไปกับสัมผัสจาบจ้วงของพี่เขย เมฆจัดการปรนเปรอความนุ่มนวลตรงหน้าอย่างลุ่มหลง กลิ่นอายราคะบดบังสามัญสำนึกจนสิ้น เหลือเพียงความปรารถนาที่อยากจะตีตราความเป็นเจ้าของลงบนตัวเด็กสาวตรงหน้า "อึก... พี่เมฆคะ ตัวหนูแดงไปหมดแล้ว" เสียงใสประท้วงแผ่วพร่า พยายามกลั้นเสียงครางอย่างสุดความสามารถเพราะกลัวว่าใครในบ้านจะตื่นขึ้นมาได้ยิน ทว่าลิ้นร้อนที่รุกรานหยอกเย้าอยู่นั้นกลับทำเอาเธอแทบสิ้นสติ เมฆผละจากทรวงอกอวบอิ่ม ลากไล้ริมฝีปากวนเวียนอยู่แถวหน้าท้องเนียนราบ สร้างความวาบหวามปั่นป่วนไปถึงท้องน้อย เอพริลบิดกายเร่าเมื่อสัมผัสได้ถึงความชื้นแฉะที่เริ่มก่อตัวขึ้นที่กลางกายสาว "พี่เมฆ... หนูจะไม่ไหวแล้วค่ะ" เธอพึมพำเสียงสั่นพร่า เรียวขาสวยตั้งชันหยัดสะโพกขึ้นรับสัมผัสอย่างลืมตัว เมฆยกยิ้มร้ายอย่างพึงใจในความไร้เดียงสาที่แสนยั่วยวน เขาโน้มใบหน้าลงต่ำรุกรานจุดอ่อนไหวอย่างหนักหน่วง เรียวลิ้นสากลากผ่านเกสรดอกไม้ที่ชูชันจนสาวเจ้าสะดุ้งตัวโยน "พี่เมฆ! อื้อ... อย่าดูดแบบนั้นค่ะ เดี๋ยวหนู... หนูจะแตกใส่ปากพี่นะ" แม้ปากจะห้าม แต่ความต้องการกลับสวนทาง มือเล็กขยุ้มเส้นผมหนาของพี่เขยให้แนบชิดเข้ามามากกว่าเก่า พร้อมกับขยับเอวรับจังหวะที่เขามอบให้ด้วยความโหยหา จนกระทั่งความรัญจวนใจพุ่งทะยานถึงขีดสุด "อื้อ หนูเสร็จแล้ว พี่เมฆคะ หนูเสร็จ" ร่างบางเกร็งกระตุกพร้อมกับเสียงหวานที่หลุดครางออกมาอย่างไม่อาจกั้น เมื่อพายุอารมณ์พัดพาเธอไปถึงฝั่งฝันจนหยาดน้ำใสอาบไล้ริมฝีปากของชายหนุ่ม เอพริลนอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนเตียง ร่างกำยำเคลื่อนกายขึ้นมาทาบทับ มอบจูบที่ร้อนแรงและดื่มด่ำซ้ำอีกระลอก รสชาติของความผิดบาปที่ผสมผสานกับความเสน่หา ยิ่งกระตุ้นให้เพลิงในอกของทั้งคู่ลุกโชนขึ้นจนยากจะดับลง "พี่ไม่ให้งอแงแล้วนะครับ... ต่อไปนี้จะเป็นของจริงแล้วนะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำของเมฆเปลี่ยนเป็นแหบพร่าอย่างคุมไม่อยู่ ชายหนุ่มจัดการสลัดอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายที่พันธนาการร่างกายแกร่งออกไป เผยให้เห็นความแข็งแกร่งที่พร้อมจะรุกรานร่างบางตรงหน้า เขาจงใจถูไถแกนกายอุ่นร้อนไปตามรอยแยกที่ฉ่ำชื้นเพื่อเป็นการหยอกเย้า สายตาคมกริบหลุบมองใบหน้าหวานของเอพริลที่บัดนี้เต็มไปด้วยความเว้าวอนและโหยหาอย่างปิดไม่มิด "แล้วอย่ามาร้องไห้เสียใจทีหลังนะครับ" เมฆเอ่ยคาดโทษทว่าน้ำเสียงกลับแฝงความอ่อนโยนจนคนฟังหน้าแดงซ่าน มือเรียวเล็กเอื้อมไปกุมความอุ่นร้อนนั้นไว้พลางลูบไล้อย่างเผลอตัว ราวกับจะเชื้อเชิญให้เขาเดินหน้าต่อ "ใส่เข้ามาเถอะค่ะ..." สิ้นเสียงกระซิบที่แสนสั้น เมฆก็โถมกายรุกรานเข้าสู่ช่องทางคับแคบอย่างไม่ปรานี ความยิ่งใหญ่ของเขาที่เบียดเสียดแทรกตัวเข้าไปทำเอาเอพริลสะดุ้งสุดตัว ความรวดร้าวที่แล่นพล่านทำให้เธอถึงกับหูอื้อตาลาย "ฮึก... พี่เมฆ! เดี๋ยวก่อน... หนูเจ็บ" ลำกายแกร่งที่เพิ่งแทรกเข้ามาได้เพียงครึ่งทางกลับสร้างความเจ็บแปลบจนหญิงสาวต้องพยายามถอยสะโพกหนีด้วยความตระหนก ทว่าปีศาจร้ายในกายเมฆกลับตื่นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบ มือหนารั้งเอวคอดกิ่วไว้แน่นไม่ยอมให้เธอถอยห่าง ก่อนจะขยับกายสวนลึกเข้าไปอีกครั้งจนสุดทาง "จะหนีไปไหนล่ะคนดี... เธอเองไม่ใช่หรือไงที่นอนอ่อยพี่อยู่กลางบ้านเมื่อวาน" เสียงคำรามชิดใบหูทำเอาเอพริลสั่นสะท้านไปทั้งตัว ในเมื่อเธอเป็นคนจุดไฟดวงนี้ขึ้นมาด้วยความคึกคะนองและริษยา ก็อย่าหวังว่าเขาจะยอมดับมันลงง่าย ๆ "กรี๊ดดด!" เสียงหวานหวีดร้องออกมาอย่างสุดกลั้นเมื่อความยิ่งใหญ่ถูกดันจนมิดด้ามในคราวเดียว ความรัดรึงที่บีบรัดแน่นหนาทำเอาเมฆถึงกับสบถคำรามออกมาด้วยความพึงใจ อีกทั้งยังคาดไม่ถึง นัยน์ตาคมกริบวาวโรจน์เมื่อรับรู้ถึงความคับแน่นที่แสนบริสุทธิ์ "อ่าส์... แน่นฉิบหาย นี่อย่าบอกนะเอพริลว่าเธอไม่เคยโดนเอามาก่อน" เขาพึมพำเสียงพร่าพลางจ้องมองใบหน้าหวานที่บัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดจากการรุกรานที่แสนดุดัน ความเป็นชายที่โอ่อ่าสัมผัสได้ถึงความอ่อนนุ่มที่โอบรัดเขาไว้จนแทบขยับไม่ได้ ชายหนุ่มวัยฉกรรจ์แทบคลั่งเมื่อรู้ว่าตนเองคือคนแรกที่ได้ประทับตราลงบนตัวน้องเมียวัย 21 "อึก... พี่เมฆ หนูเจ็บ! เอาออกไปก่อน... ฮือ" มือเรียวพยายามผลักดันแผงอกแกร่งออกไปสุดแรงหวังจะหนีจากความรวดร้าว ทว่าในนาทีนี้ไม่มีสิ่งใดจะหยุดยั้งพายุอารมณ์ของเขาได้อีกต่อไป มือหนาล็อกสะโพกมนไว้มั่นไม่ให้เธอขยับหนี "เอาออกไม่ได้หรอก... เธออยากได้ของพี่เองไม่ใช่เหรอ?" เขาซุกไซ้ซอกคอปลอบประโลมพลางกระซิบเสียงต่ำ "แล้วตอนนี้... พี่ก็ติดใจเธอเข้าแล้วสิ" พูดจบ เมฆก็เริ่มขยับกายอย่างเชื่องช้าเพื่อให้ร่างกายของเด็กสาวได้ปรับตัว เอพริลที่เคยยั่วยวนเขาอย่างอวดดีเมื่อครู่ บัดนี้กลายเป็นเพียงเด็กน้อยขี้แยที่หยาดน้ำตาเอ่อล้นออกมาจากหางตาด้วยความรู้สึกที่ปนเปกันไปหมด "ไม่ร้องนะคะคนดี... เดี๋ยวก็หายเจ็บแล้ว" ชายหนุ่มกดจุมพิตซับน้ำตาที่หางตาให้อย่างอ่อนโยน ก่อนจะเริ่มขยับสะโพกเบา ๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอเพื่อเปลี่ยนความเจ็บปวดให้กลายเป็นความวาบหวาม "พะ... พี่เมฆ หนู อึก... อ๊าาา~ ฮือ" เสียงสะอื้นค่อย ๆ เปลี่ยนโทนไปตามแรงอารมณ์ที่เริ่มก่อตัวขึ้นใหม่ ความรวดร้าวในตอนแรกเริ่มจางหายไป เหลือเพียงความรัญจวนใจที่แผ่ซ่านออกมาจากจุดที่เชื่อมต่อกัน... เกมนี้เอพริลเป็นคนเริ่ม แต่เมฆกำลังจะเป็นคนคุมเกมไปจนจบ จากความเจ็บปวดเจียนขาดใจในคราวแรก เริ่มถูกแทนที่ด้วยความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง เมื่อช่องทางที่เคยฝืดเคืองเริ่มฉ่ำชื้นด้วยหยาดน้ำหวานที่รินไหลออกมาช่วยหล่อลื่น ความปวดแปลบมลายหายไป เหลือเพียงความรัญจวนใจที่ทำให้ร่างบางบิดเร่า "เรียก 'ผัว' ได้แล้วค่ะ... ตอนนี้เธอเป็นเมียพี่แล้วนะเอพริล เธอเป็นของพี่แล้ว" ชายหนุ่มเอ่ยเสียงพร่าอย่างไม่อายปาก เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงตอดรัดถี่ยิบจากภายในโพรงนุ่มที่แสนคับแคบ ชายหนุ่มหลงใหลในความสดใหม่ที่ไม่ได้สัมผัสมานานปีจนถอนตัวไม่ขึ้น เขาขยับกายเข้าออกไม่หยุดเพื่อตักตวงความสุขจากร่างน้อยตรงหน้า "อื้ออ... พี่เมฆ หนูรู้สึก... อ๊าา อ๊าา" "รู้สึกดีใช่ไหมครับเด็กดี... ชอบของผัวไหมครับ?" จังหวะการโถมบั้นเอวเริ่มเร่งถี่และรุนแรงขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูง เมื่อเอพริลเริ่มตอบสนองด้วยการขมิบรัดความอุ่นร้อนนั่นซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเขาแทบคลุ้มคลั่ง "ชะ... ชอบค่ะ อื้อ" ร่างเล็กหดเกร็งตามจังหวะกระแทกกระทั้น คนบนร่างกัดฟันแน่นจนเส้นเลือดปูด สัมผัสได้ถึงส่วนปลายหัวหยักที่ขยายตัวเต็มพิกัดอยู่ภายในโพรงอุ่นที่แสนหวาน "ตอดพี่ดีขนาดนี้ จะเสร็จแล้วใช่ไหมครับ? ซี๊ดส์" คนตัวโตเร่งเครื่องแห่งกามารมณ์เข้าสู่ช่วงสุดท้าย เขาโถมกายใส่ร่างบางอย่างไม่ปรานีเพื่อส่งอีกฝ่ายขึ้นสู่สรวงสวรรค์ไปก่อน เนื่องจากมวลอารมณ์ที่อัดแน่นอยู่กลางกายของเขาก็ใกล้จะถึงขีดจำกัดจนยากจะทานทนไหวแล้วเช่นกัน "อื้อ... หนูจะเสร็จแล้วค่ะ" เสียงหวานหวีดร้องยาวเหยียดพร้อมกับร่างกายที่เกร็งกระตุกเป็นจังหวะสุดท้าย ก่อนที่ความสุขสมจะพัดพาเธอไปไกลอย่างที่เกิดมาไม่เคยรู้สึกมาก่อน ช่องทางอ่อนนุ่มยังคงบีบรัดท่อนเอ็นแกร่งเป็นจังหวะถี่ ๆ ตามปฏิกิริยาตอบสนอง นัยน์ตาคู่สวยที่ฉ่ำปรือด้วยหยาดน้ำและอารมณ์รักจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างเย้ายวนโดยไม่รู้ตัว "ไม่ไหวแล้ว... อึก ทำหน้าตายั่วแบบนั้นพี่ก็แย่สิ" เมฆครางอย่างพอใจพลางเร่งสับสะโพกเน้นหนักในโค้งสุดท้าย ความคับแน่นที่โอบรัดทำเอาเขาแทบคลั่ง จนกระทั่งความอดทนสิ้นสุดลง "อึก... เชี่ย ชักออกไม่ทัน!" ชายหนุ่มสบถเสียงพร่าขณะที่สายธารอุ่นร้อนสีขาวข้นฉีดพุ่งเข้าสู่ภายในร่างกายของเด็กสาวอย่างถาโถม เขาบดสะโพกเน้นลงไปหนัก ๆ เพื่อรีดเร้นทุกหยาดหยดที่คั่งค้างให้ไหลลึกเข้าไปในตัวเธอจนหมดสิ้น "ชักออกไม่ทัน... หรือพี่ไม่ยอมชักออกกันแน่คะ?" เอพริลย้อนถามเสียงพร่าพลางช้อนสายตามองคนบนร่างอย่างรู้ทัน "โถ่... รู้ดีจังนะตัวแสบ" คนตัวโตพึมพำกับตัวเองพลางมองใบหน้าหวานที่กำลังหอบหายใจจนอกคู่สวยกระเพื่อมขึ้นลง สันกรามของเขายังคงขบแน่นเพราะความคับแคบเบื้องล่างยังคงตอดรัดเขาไม่เลิกรา "พี่เมฆเก่งจังค่ะ..." เจ้าของใบหน้าสวยเอ่ยชมเสียงหวาน ทำเอาคนฟังถึงกับใจสั่น "บอกให้เรียกว่าอะไรครับ?" ชายหนุ่มท้วงพลางยกยิ้มร้ายที่มุมปาก "ไม่เอาค่ะ... หนูไม่เรียกหรอก" เอพริลยิ้มตอบอย่างขี้เล่น ทั้งที่กึ่งกลางกายของทั้งคู่ยังคงเชื่อมต่อกันอย่างลึกซึ้ง "งั้นพี่ก็จะ 'คา' อยู่แบบนี้แหละ... จนกว่าเธอจะยอมเรียก" เมฆพูดขู่แต่การกระทำกลับอ่อนโยนด้วยการก้มลงหอมศีรษะเธอหนึ่งฟอดใหญ่ สัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมของเส้นผมที่ผสมปนเปกับกลิ่นราคะที่อบอวลไปทั้งห้อง "พี่ไม่กลับห้องนอนเหรอคะ?" "ไม่กลับ..." ชายหนุ่มเคลื่อนมากระซิบชิดใบหู "จนกว่าจะได้ยินคำว่า 'ผัว' หลุดออกมาจากปากเธอ" ***