ตอนที่ 10 คนเอาแต่ใจ NC25+

ตอนที่ 10  คนเอาแต่ใจ NC25+ "คนเอาแต่ใจ..." เอพริลต่อว่าเสียงแผ่วทว่าดวงตากลับสั่นระริกด้วยความโหยหา เธอตัดสินใจละทิ้งศักดิ์ศรีแล้วครอบริมฝีปากนุ่มลงบนความแข็งขืนอุ่นร้อนนั้นทันทีเพื่อหยุดยั้งการกลั่นแกล้งของเขา "อึก... ปากเมียนุ่มจังครับ" เมฆครางเสียงต่ำพลางหลับตาพริ้ม เมื่อสัมผัสได้ถึงเรียวลิ้นชื้นแฉะที่ตวัดชิมรสชาติของเขาอย่างช่ำชอง เอพริลช้อนสายตามองคนบนร่าง ขณะที่โพรงปากนุ่มทำหน้าที่รูดรั้งเข้าออก สลับกับการปรนเปรอส่วนปลายและส่วนฐานอย่างรู้งาน เธออยากให้เขาได้รับรู้ว่าตลอดสิบวันที่เขาหายไป... เธอคิดถึงสัมผัสของเขามากแค่ไหน "โอ๊ย! เก่งจังเลย... พี่จะเสียวตายอยู่แล้วเอพริล!" ชายหนุ่มคำรามอย่างบ้าคลั่ง ตั้งแต่คบหาจนแต่งงานกับไอรินมา ภรรยาผู้แสนดีไม่เคยยอมลดตัวลงมาปรนนิบัติเขาด้วยวิธีนี้เลยสักครั้งเดียว ความสดใหม่และลีลาการวาดลิ้นของน้องเมียจึงกลายเป็นยาเสพติดชั้นดีที่ทำให้เขาคลั่งไคล้จนโงหัวไม่ขึ้น ทว่าความหิวโหยที่สะสมมานานทำให้เมฆเริ่มคุมตัวเองไม่อยู่ เขาไม่รอให้ริมฝีปากเล็กได้ขยับตามจังหวะ แต่กลับสวนสะโพกกระแทกกระทั้นเข้าไปอย่างไม่ปรานีจนความใหญ่โตมุดลึกเข้าถึงลำคอ ทำเอาเธอน้ำตาแทบเล็ดด้วยความจุกเสียด "อ๊อก... อ๊อก... อื้ออ!" เอพริลส่งสายตาประท้วงพลางทุบแขนแกร่งเบา ๆ เพื่อขออากาศหายใจ ทว่าเมฆในร่างปีศาจกลับไม่สนใจ เขาใช้ฝ่ามือหนากดศีรษะเธอไว้มั่นแล้วโถมบั้นเอวเข้าใส่ไม่หยุดหย่อน "ซี๊ดส์... จะแตกแล้วครับ อดทนอีกนิดนะเด็กดี" ถึงจะจุกจนแทบหายใจไม่ออก แต่เอพริลก็ยังคงเกร็งโพรงปากรูดรั้งกายแกร่งอย่างตั้งใจเพื่อปรนเปรอผัวของเธอให้ถึงที่สุด "อีกนิด... แม่งเอ๊ย! จะแตกแล้ว... เมียแม่ง 'โม้ค' โคตรเก่งเลย!" คำพูดหยาบโลนหลุดออกมาจากปากชายหนุ่มผู้แสนดีอย่างไร้ยางอาย เขาเร่งจังหวะสุดท้ายก่อนจะกดศีรษะของเธอคาไว้แบบนั้น บังคับให้เธอต้องรองรับสายธารคาวขุ่นที่ฉีดพุ่งออกมาอย่างถาโถม เป็นการลงโทษที่ปล่อยให้เขาหงุดหงิดมาตลอดทั้งวัน "ถ้าดื้ออีก... ก็จะโดนหนักกว่านี้นะ" เมฆเอ่ยขู่เสียงพร่าพลางถอนแกนกายออกจากโพรงปากนุ่มที่เพิ่งปรนเปรอเขาจนเสร็จสม ชายหนุ่มทรุดกายลงนั่งข้าง ๆ มือหนาเอื้อมไปปาดหยดน้ำตาที่หางตาให้เด็กสาวอย่างเบามือ ท่าทางอ่อนโยนที่ขัดกับพฤติกรรมดุดันเมื่อครู่ทำเอาเอพริลสับสนไปหมด "นิสัยไม่ดีเลยค่ะ" เธอประท้วงเสียงแผ่ว ยังไม่หายงอนที่เขาหายหน้าไปนานแถมยังกลับมาทำรุนแรงใส่กัน "ขอโทษที่หายไปนานนะ... พี่ก็คิดถึงเธอใจจะขาด แต่มันหาโอกาสมาหาไม่ได้จริง ๆ" คำสารภาพที่ดูจริงใจมาพร้อมกับวงแขนแกร่งที่ช้อนอุ้มร่างบางขึ้นมานั่งบนตักในท่าเจ้าหญิง ผิวกายเปลือยเปล่าที่เสียดสีกันปลุกเร้ากระแสความร้อนรุ่มให้กลับมาอีกครั้ง เอพริลพยายามจะแย้งแต่ก็ถูกริมฝีปากร้อนฝังจมูกลงบนคอระหง ดูดดึงจนเกิดรอยแดงเข้มเพื่อตีตราจอง "ถ้าไม่ให้พูดเอาใจ... งั้นเปลี่ยนมา 'เอากัน' แทนดีไหมครับ?" เขาไม่รอคำตอบแต่กลับวางร่างเล็กลงบนเตียงอย่างทะนุถนอม สายตาที่เคยดุดันบัดนี้วาวโรจน์ไปด้วยความต้องการที่พลุ่งพล่าน เมฆเคลื่อนตัวมาคุกเข่าตรงหน้าจ้องมองผลงานของตัวเองด้วยความพึงใจ "กินยาคุมอยู่ใช่ไหม?" "ถามเอาแต่ใจจังเลยนะคะ!" เด็กสาวค้อนขวับ ทว่ากลับได้รับคำตอบที่ตรงไปตรงมาจนหน้าเห่อร้อน "ก็พี่อยากสดนี่ครับ... ผิดเหรอ?" "กะ... กินอยู่ค่ะ" เอพริลตอบเสียงอ้อมแอ้ม "แล้วไม่ได้ไปมีอะไรกับคนอื่นมาใช่ไหม?" เขาหรี่ตาลงคาดโทษ ทว่าเมื่อเห็นเด็กสาวส่ายหน้าปฏิเสธด้วยท่าทางไร้เดียงสา เมฆก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มด้วยความเอ็นดู "งั้นก็... เอาสดแตกในกันนะครับ" คำชักชวนที่แสนชั่วร้ายมาพร้อมรอยยิ้มร้ายกาจ เพียงแค่จินตนาการว่าได้ฝังตัวตนอยู่ในร่างของน้องเมียโดยไม่มีอะไรขวางกั้น ความแข็งขืนเบื้องล่างก็ดีดตัวผงาดขึ้นท้าทายอีกรอบ เอพริลทำได้เพียงต่อว่าเขาอย่างไม่จริงจังนัก ก่อนจะค่อย ๆ แยกเรียวขาสวยออกจากกัน เป็นการเปิดทางให้ปีศาจตรงหน้าได้ทำตามใจปรารถนา "เมียพี่... เป็นเด็กดีจังเลยครับ" เมฆครางอย่างพอใจก่อนจะโถมกายเข้าหาความหวานที่รอคอยอยู่ตรงหน้า ค่ำคืนที่แสนยาวนานกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง โดยมีศีลธรรมที่ถูกเหยียบย่ำไว้ใต้ฝ่าเท้า หลังจากพายุแห่งกามารมณ์โหมกระหน่ำผ่านพ้นไป ทุกอย่างก็กลับมาสงบลงราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทันทีที่ไอรินกลับมาจากห้างสรรพสินค้า เมฆก็สวมหน้ากากสามีที่แสนดี รบเร้าให้ภรรยานอนค้างที่บ้านเดิมต่ออีกคืน ซึ่งแน่นอนว่าจุดประสงค์ที่แท้จริงของเขามันไม่ใช่แค่นั้น เช้าวันรุ่งขึ้น... เอพริลตื่นสายกว่าคนอื่นในบ้านเล็กน้อยเนื่องจากร่างกายบอบช้ำจากบทลงโทษที่แสนหนักหน่วง เมื่อเธอก้าวเท้าออกมาจากห้องนอนด้วยสภาพงัวเงีย ก็พบว่าพี่สาวและพี่เขยนั่งเคียงคู่กันอยู่ที่ห้องนั่งเล่นเรียบร้อยแล้ว "มอนิ่งค่ะพี่ริน" เสียงใสทักทายพี่สาวขณะที่ร่างบางก้าวออกมาจากห้องนอน เอพริลส่งยิ้มให้ไอรินแต่กลับตวัดสายตาซุกซนมองเลยไปยังชายหนุ่มที่นั่งปั้นหน้านิ่งอยู่ข้างกัน "มอนิ่งยัยตัวแสบ เป็นไงบ้างเรา... เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยเจอกันเลยนะ" ไอรินเอ่ยทักน้องสาวด้วยความเอ็นดู โดยไม่รู้เลยว่าความห่างเหินที่เธอพูดถึงนั้น ถูกเติมเต็มด้วยความร้อนแรงใต้ผ้าห่มมาตลอดทั้งคืน "ก็พี่รินไม่ค่อยกลับมาบ้านนี่คะ" เอพริลตอบพลางขยับกายอย่างเป็นธรรมชาติในชุดสายเดี่ยวตัวสั้นและกางเกงขาสั้นกุดที่แทบจะปิดบั้นท้ายไม่มิด ผิวเนียนละเอียดที่โผล่พ้นร่มผ้าทำเอาคนที่มองอยู่อย่างเมฆ ถึงกับลำคอแห้งผาก เพียงแค่มองเห็นเรียวขาขาวและไหล่เนียน ภาพเรือนร่างเปลือยเปล่าที่บิดเร่าอยู่ใต้ร่างเขาเมื่อคืนก็ผุดขึ้นมาเป็นฉาก ๆ เครื่องยนต์แห่งกามารมณ์ที่เพิ่งมอดดับไปเพียงไม่กี่ชั่วโมงกลับมาติดขึ้นอีกครั้งอย่างรวดเร็ว เมฆต้องขบกรามแน่นพลางเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อเก็บซ่อนอาการพลุ่งพล่านที่จู่โจมเข้ามาอย่างกะทันหัน เอพริลยังคงชวนพี่สาวคุยเจื้อยแจ้วตามประสาพี่น้องที่สนิทกัน ทว่าในจังหวะที่ไอรินเผลอ เธอกลับส่งสายตาเย้ายวนประสานเข้ากับดวงตาคมกริบของพี่เขย... แววตาที่เต็มไปด้วยความต้องการและความลับที่มีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่เข้าใจ มันคือเกมอันตรายที่เล่นกันอยู่ต่อหน้าเมียหลวง ความตื่นเต้นที่ต้องหลบซ่อนยิ่งทำให้กระแสความต้องการระหว่างทั้งคู่พุ่งสูงขึ้น จนอากาศในห้องนั่งเล่นดูจะร้อนระอุขึ้นมาอย่างประหลาด ***