เขาตั้งใจทำให้เธอกลัวแล้วถอดใจไปจากเขาเอง แต่คนตัวบางที่เบิกตากว้างอ้าปากค้างด้วยความตกใจในคราแรกกลับสอดมือเข้าไปเกี่ยวกางเกงชั้นในผ้าลูกไม้สีดำออกมาจนสุดปายเท้า
ชายหนุ่มมองกางเกงชั้นในตัวจิ๋วที่กองอยู่บนพื้นด้วยความตกใจ หันมองคนตัวบางที่กำลังจะถลกกระโปรงชุดนอนขึ้นแล้วรีบรั้งมือเธอเอาไว้
“อย่า เจนิส”
“ทำไมล่ะคะ เจนิสกำลังจะทำให้พี่พอร์ชดู”
น้ำเสียงสั่น ๆ ดวงตากลมโตที่ฉายแววสับสน ใบหน้าแดงซ่านไปจนถึงใบหูทำเขาแทบตบะแตก หัวใจเต้นกระหน่ำคร่อมจังหวะไปหมด
“พี่ไม่อยากดูแล้ว”
“แต่เจนิสอยากนอนกับพี่พอร์ชนี่ ถ้าพี่ไม่มีอารมณ์ แล้วจะทำเจนิสได้ไง”
“ก็ไม่ทำไง พี่เหนื่อย ง่วงด้วย กลับห้องไปซะ”
“เจนิสจะนอนกับพี่พอร์ช”
เขาถอนหายใจพรืด ไม่รู้จะจัดการกับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ไม่ได้สวมกางเกงในตรงหน้าอย่างไรดี จึงอุ้มเธอขึ้นไปนอนกอดกันบนเตียงแล้วกดรีโมตปิดไฟจนเหลือเพียงโคมไฟหัวเตียงเท่านั้น
“นอนหลับไป
