เจณิสตาอมยิ้ม เดินไปยังรถตู้คันหรูที่จอดอยู่ไม่ไกล แต่เสกสรรกลับรั้งแขนเธอเอาไว้เสียก่อน
“เดี๋ยวครับคุณเจนิส”
“ทำไมคะพี่เสก พี่พอร์ชรออยู่ไม่ใช่เหรอ”
“เอ่อ คือคุณพอร์ชให้รถที่บ้านมารอรับคุณเจนิสแล้วครับ”
“เอ๊ะ แต่นั่นรถพี่พอร์ชนี่คะ”
เธอยังสงสัยไม่เลิกเพราะจำเลขทะเบียนรถของเขาได้
“เอ่อ ครับ แต่คุณพอร์ชไม่ได้มารอรับคุณเจนิสครับ”
“หมายความว่ายังไงคะ เจนิสงง”
แล้วคำถามของเธอก็ได้รับคำตอบ เมื่อรีน่าเดินแกมวิ่งไปขึ้นรถคันนั้นก่อนที่รถจะออกตัวไปทันที
ดวงตากลมโตเบิกโพลง แววตาไหวระริก หัวใจดวงน้อยวูบโหวงปวดหนึบแปลก ๆ ไม่รู้ว่าตอนนี้กำลังรู้สึกอย่างไรกันแน่ แต่มันเหมือนว่าเธอกำลังจะหายใจไม่ออก
เสกสรรมองอาการของเจ้านายสาวแล้วถอนหายใจ หันมองท้ายรถยนต์ที่กำลังวิ่งห่างออกไปแล้วส่ายหน้าแต่ก็ทำอะไรไม่ได้
“เขา...ไปไหนกันเหรอคะ”
“ผมไม่แน่ใจครับ”
“อย่าโกหกเจนิสเลยค่ะ ไปเดตกันสินะ”
“เอ่อ ครับ แ
