“พอร์ช เป็นยังไงบ้างลูก”
พาขวัญวิ่งมาหาลูกชายทันทีที่เปลนอนถูกเข็นเข้ามา เมื่อเจ้าหน้าที่พาคนไข้ขึ้นมานอนบนเตียงของโรงพยาบาลได้ก็กลับออกไป เธอจึงวิ่งเข้ามากอดลูกน้ำตาไหลอาบแก้ม
“เป็นยังไงบ้างลูก เจ็บตรงไหน แม่ใจจะขาดให้ได้”
“ผมไม่เป็นอะไรแล้วครับแม่ แค่หัวแตกกับฟกช้ำนิดหน่อย หมอส่งสแกนสมองแล้วก็ปกติครับ ไม่มีเลือดคั่ง แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ”
“แม่สังหรณ์ใจไม่ดีมาตั้งแต่เช้าแล้ว ไม่คิดเลยว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น”
“พ่อกับแม่รู้เรื่องคุณธานินทร์แล้วใช่ไหมครับ”
เขาผละออกจากอ้อมอกแม่แล้วหันไปพูดกับพ่อด้วยสีหน้าจริงจัง แค่มองสบตากันก็รู้แล้วว่าอะไรเป็นอะไร
“พ่อรู้แล้ว ตอนนี้ส่งคนไปดูแลลูกสาวคุณธานินทร์อยู่ เห็นว่าถูกหามเข้าไปในห้องพักแล้วเพราะเป็นลม”
“ผมสงสัยว่ามันไม่ใช่อุบัติเหตุธรรมดา ผมว่ามันต้องมีคนตั้งใจทำให้เกิด”
คำพูดของลูกชายทำพาขวัญเบิกตาตกใจ ก่อนคำพูดของสามีในประโยคถัดมาจะทำให้ห
