“อ้าว เนตร เป็นยังไงบ้าง”
พิพัฒน์ที่กำลังกินข้าวด้วยตัวเองเพราะไม่กล้างอแงให้นักร้องสาวป้อนเหมือนเมื่อวานด้วยครอบครัวเขามานั่งกันหน้าสลอน หันไปทักเลขานุการที่เปิดประตูเข้ามาแล้วยกมือไหว้ทุกคนอย่างนอบน้อม
“เรียบร้อยแล้วค่ะ ตอนนี้ศพของคุณธานินทร์ถึงที่วัดแล้ว รอให้คุณธาริณีไปที่วัด คงได้รดน้ำศพกันบ่ายนี้ค่ะ เอ่อ เมื่อสักครู่คุณเตวิชมาหาคุณณีด้วยค่ะ ฝากให้เนตรมาบอกคุณพอร์ชด้วยนะคะว่าคุณณีจะไม่ขายที่ให้เราแล้ว”
“เหอะ ก็ไม่เกินที่คาดไว้ เอาเถอะ เรื่องนี้ค่อยว่ากัน มีเรื่องอะไรให้เราต้องจัดการอีกเยอะ รบกวนคุณมามากแล้ว เหนื่อยแย่เลย ขอบคุณมากนะ”
“ไม่เหนื่อยค่ะคุณพอร์ช เรื่องแค่นี้เอง ไม่ต้องเกรงใจเนตรนะคะ มีอะไรให้เนตรทำอีกไหมคะ ไม่อย่างนั้นเนตรจะเข้าไปเฝ้าที่ออฟฟิศค่ะ”
“ได้นอนบ้างหรือเปล่า”
“นอนค่ะ”
“อย่ามาโกหก ใต้ตาดำขนาดนั้น เอาเป็นว่าวันนี้คุณกลับห้องไปนอนพักเถอะ พรุ่งนี้ค่อยไปทำงาน ผ
