เมื่อรถตู้สีดำมันปลาบจอดสนิท เสกสรรก็ลงมารอรับเจ้านายตรงประตูซึ่งเปิดอัตโนมัติ เจณิสตาก้าวลงตามหลังแต่กลับดึงมือของพี่ชายนอกไส้เอาไว้ เขาหันมองพร้อมเลิกคิ้วแทนคำถาม
“คืนนี้ขอเจนิสไปนอนด้วยอีกได้ไหมคะ”
คนตัวโตยกมือขึ้นปิดปากสีชมพูสดช่างพูด หันมองซ้ายขวาด้วยความตกใจเพราะปกติมักจะมีแม่บ้านวิ่งมารับกระเป๋าจากเขา โชคดีที่วันนี้ไม่มี
แต่เมื่อหันไปด้านหลังกลับเจอบอดี้การ์ดคนสนิททั้งสองคืนยืนก้มหน้ากุมมือกลั้นยิ้มราวกับขำขันเสียเต็มประดา
“ถึงบ้านแล้วก็แยกย้ายสิวะ มายืนเสนอหน้ากันอยู่ได้”
“ครับ คุณพอร์ช”
ดุลูกน้องเสร็จก็หันกลับมาทำหน้าดุขมวดคิ้วมุ่นใส่คนตัวบางที่นึกอยากพูดอะไรก็พูดไม่ดูตาม้าตาเรือ
“พูดออกมาได้ไงเจนิส”
“อื้อ อือ อื๊อ อือ อือ อื้อ อื๊อ”
แม้จะโดนมือใหญ่อุดปากแต่ก็ยังพยายามแก้ตัว
“อะไร”
“ก็เจนิสลืมตัวนี่คะ”
“ถ้าเธอยังทำแบบนี้อีก คราวหน้าพี่จะเอาถุงเท้ายัดปากเธอจริง ๆ”
“พี
