รินรดาสะบัดหน้าหนี แล้วกลับขึ้นรถ เธอขับรถออกจากร้านชายทุ่งโดยไม่เหลียวหลังกลับไปมองคนเฮงซวย
ก็ว่าจะไม่ร้อง ก็ว่าจะเข้มแข็ง แต่พอขับรถออกจากร้านชายทุ่งได้ครู่เดียว น้ำตาก็ไหลพรั่งพรูเปียกปอนแก้มเนียน รินรดาร้องไห้จนตาแดง น้ำตาทำให้ดวงตาพร่ามัว เธอจึงต้องจอดรถข้างทาง แล้วสะอื้นไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร
...
ผู้ใหญ่ขันมองตามหลังรถของรินรดาจนลับสายตา
“พี่ขันคะ ไปกันเถอะค่ะ เดี๋ยวจะเลยฤกษ์ฝากตัวเป็นศิษย์พ่อครูเจิดนะคะ”
ผู้ใหญ่ขันหันกลับมามองหน้ารำเพย เขาพยักหน้า
“อืม...ไปกันเถอะ”
รินรดาไม่เคยรู้สึกอ่อนแอเท่านี้มาก่อนเลย เมื่อวาน พอกลับมาถึงบ้าน เธอเก็บตัวอยู่ในห้อง เพราะเธอร้องไห้จนปวดหัว ร้องจนตาแดงตาช้ำไปหมด เธอไม่ได้ออกไปกินข้าวมื้อเย็น เธอบอกพ่อว่าปวดหัวนิดหน่อย ขอนอนพักผ่อน เพราะไม่อยากให้พ่อเป็นห่วง
เช้าวันนี้ รินรดาตื่นขึ้นมาด้วยอาการเดิม วิงเวียน มวนท้องและอยากอาเจียนตลอดเวลา
เธอต
