“พกไว้ติดตัว รับรองว่าผู้ใหญ่ขันจะรักเอ็ง หลงเอ็งตลอดไป เขาจะอยากรัก อยากใคร่ในตัวเอ็งทั้งวันทั้งคืน”
รำเพยรับของมาไว้กับตัว “ขอบคุณมากนะจ๊ะพ่อครู”
พ่อครูเจิดประนมมือขึ้น แล้วทำปากขมุบขมิบ ก่อนจะเป่ามนต์ใส่รำเพยกับผู้ใหญ่ขัน
เมื่อเสร็จสิ้นแล้ว รำเพยก็ชวนผู้ใหญ่ขันกลับบ้าน แต่ยังไม่ทันได้ยกก้นขึ้นจากพื้น เสียงเอะอะโวยวายก็ดังมาจากใต้ถุนบ้าน ฟังได้ความว่าเจ้าหน้าที่ตรวจ เจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครอง และกำนันรุ่ง มาพร้อมกับหมายจับพ่อครูเจิด
ชาวบ้านพากันแตกตื่นวิ่งหนีอลหม่าน พ่อครูเจิดก็เตรียมตัวจะเผ่นหนี แต่ผู้ใหญ่ขันกระโจนเข้าไปจับตัวเขาล็อกเอาไว้แน่น
“ไอ้ขัน! ปล่อยกู!”
“กูปล่อยแน่ แต่จะปล่อยตอนที่ส่งมึงถึงมือตำรวจแล้ว”
ผู้ใหญ่ขันมองหน้ามันด้วยสายตาดุ ทั้งโมโหเพราะไอ้พ่อครูบ้านี่แท้ ๆ ที่ทำให้เขาต้องทำทีชอบรำเพย เพื่อจะติดตามเธอมาที่นี่ เพื่อจะได้เข้าใกล้มันให้มากที่สุด แล้วเขาก็ใช้กล้องจิ๋ว
