“ ปิ่นจะไปหาพ่อกับแม่เมื่อไหร่ก็ได้ทั้งสองรอปิ่นอยู่ที่บ้านนะ ” รินลดาเอ่ยบอกน้องสาวออกไป มือเรียวลูบไปที่แผ่นหลังบางของน้องสาวอย่างนึกเอ็นดู อีกคนได้แต่พยักหน้ารับอย่างซึ้งใจ
“ ขอบคุณพี่รินนะคะที่เอ็นดูหนู ฮือ.. ”
“ จะขอบคุณทำไมในตัวพี่ก็มีเลือดของปิ่นอยู่นะจะไม่ให้เราเป็นพี่น้องกันได้ยังไง อย่าคิดว่าตัวเองไม่มีใครอีกปิ่นมีพ่อแม่ มีพี่ภูผา มีพี่มีทุกๆคน ปิ่นคือน้องสาวของพวกเรานะ“ รินลดาเอ่ยบอกออกไป กระบอกตาสวยมีน้ำสีใสไหลอาบแก้มอยู่ไม่ยอมหยุดมันเหมือนความฝันแต่มันคือ ความจริง……
รินลดาผละกอดจากน้องสาวมือเรียวเช็ดคราบน้ำตาที่อาบแก้มนวลให้น้องอย่างเบามือ
“ หนูขอบคุณ..คุณภูผามากนะคะที่เอ็นดูหนู ”
“ คุณอะไรนี่พี่ชายนะครับน้องสาว เรียกพี่สิ ” ภูผาเอ่ยบอกยิ้มๆออกไป เพราะรู้จักนิสัยคนตรงหน้าดีว่าเป็นคนอ่อนน้อม เจียมตัวมากแค่ไหน
“ ค่ะ พี่ภูผา ”
“ เก่งมาก ต่อไปนี้ก็มีแต่ความสุขสักทีนะถ้า
