52 ทรมานใจ
เพล้ง!!
เสียงแก้วแตกจากการขว้างปาของหยางเฟย อารมณ์เดือดพุ่งสูงขึ้น เขานั่งหน้าบึ้งตึงไม่พูดไม่จากับใคร ส่วนเบื้องหน้าคือลูกน้องและนักสืบฝีมือดี
"กูไม่จะเชื่อว่าเรณุกาตายถ้ายังไม่เจอศพ!!"
"นายครับ..แต่หลายคนลงความเห็นว่าคุณเรณุกา..เอ่อ..ไม่น่ารอด" ซานไม่อยากให้เจ้านายตั้งความหวังไว้สูงเกินไป เพราะตอนนี้หยางเฟยเองก็แทบไม่เป็นผู้เป็นคน ไม่ทำการทำงาน วันๆเอาแต่ไปนั่งรอเรณุการิมหน้าผาจุดที่เธอกระโดดลงไป
"หุบปากไปเลยไอ้ซาน! ลูกเมียกูยังไม่ตายเว้ย!!"
หยางเฟยกระดกแก้วน้ำสีอัมพันเข้าปาก ขวดเหล้าไม่รู้กี่ขวดแหลกละเอียดเต็มพื้นห้อง ทุกครั้งที่เขาคิดถึงเธอก็มักจะหยิบเหล้าขึ้นมาดื่ม อยากเมาแล้วนอนหลับไปฝันว่าได้กอดเรณุกากับลูก
...ลูกที่เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง!!
หากเรณุกาไม่ฆ่าตัวตายพร้อมลูกในท้อง มันคงกลายเป็นตราบาปไปตลอดชีวิตเมื่อพ่อเลวๆ ฆ่าเลือดเนื้อเชื้อไ
