65 ขอให้ช่วย
ในที่สุดทั้งสองก็ตกลงกันได้โดยหยางเฟยจะเป็นคนออกไปนอนที่อื่นเอง ซึ่งเรณุกาก็พอใจเป็นอย่างมาก จนกระทั่งเวลาหนึ่งทุ่มตรง ท้องไส้ของเธอเริ่มปั่นป่วนเพราะตั้งแต่เช้าพึ่งได้กินข้าวคาบเดียว เธอจึงออกมาข้างนอกเดินหาอะไรกิน อาหารในตลาดส่วนมากจะเป็นอาหารจำพวกของสดและอาหารทะเล
นับว่าเป็นการทานข้าวที่เหงาที่สุดในรอบหนึ่งปีเพราะปกติเธอมักจะออกไปทานข้าวกับละอองดาว ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจเลือกเข้าร้านอาหารเล็กๆแห่งหนึ่งเพราะเห็นว่าคนน้อย เรณุกาสั่งราเมนนั่งกินคนเดียวอย่างเงียบๆ มันคืออาหารที่เธอกินบ่อยที่สุดตอนอยู่ฮ่องกง
ซักพักเจ้าของร้านหันมาส่งยิ้มให้ เธอส่งยิ้มกลับทั้งๆที่เส้นราเมนยังคาอยู่ในปาก ก่อนที่เจ้าของร้านจะเอ่ยปากถาม
"คุณสองคนเป็นแฟนกันหรอครับ"
"คะ?" เรณุกาหันขวับ ทันใดนั้นตะเกียบถึงกับร่วงไปจากมือ หยางเฟยมานั่งตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ "คุณ!!"
"เราไม่ใช่แฟนกันครับ แต่เราสองคนค
