“สวัสดีค่ะ” ฉันยกมือขึ้นไหว้คุณลุงของพี่หมอคีย์ คนนี้ดูร้ายจริง ๆ อย่างที่พี่หมอคีย์บอก เขาดูน่าเกรงขาม ท่าทางคล้ายคุณปู่ของฉันเวลาที่สั่งงานลูกน้อง
“ในที่สุดก็ได้พบกันนะหนูจิลลา” คุณลุงของพี่หมอคีย์ส่งยิ้มให้ “นั่งก่อนสิ หนูจิลลากับคีย์คงไม่มีอะไรปิดบังกันนะ หมายถึงลุงพูดได้ทุกเรื่องใช่ไหมคีย์” นี่ใช่การเสี้ยมไหม หรือแค่ถามแบบตรง ๆ แค่นั้น
“ผมไม่มีอะไรปิดน้องครับ น้องมีสิทธิ์รู้ทุกอย่างทุกเรื่องของผม” พี่หมอคีย์จับมือฉันและพาเดินมานั่งที่โซฟาตัวใหญ่ฝั่งตรงกันข้ามกับคุณลุงของเขา เมื่อคุณลุงได้ยินคำตอบก็บิดยิ้มที่มุมปาก
“ก็ดี จะได้ไม่ต้องมากพิธี” ฉันสัมผัสกลิ่นไอความร้ายที่แผ่ซ่านรอบตัวของคุณลุงคนนี้ มันมากมายจริง ๆ สรุปแล้วญาติของพี่หมอคีย์คงไม่มีใครหวังดีกับพี่หมอคีย์สักคน ยกเว้นคุณปู่ที่น่ารัก
“ครับ ลุงกล้าพูดธุระมาเลยครับ คีย์รีบกลับบ้าน” พี่หมอคีย์ก็ตรงดีนะ หรือเพราะอาจจะไม่ชอบเสีย
