“หนูโอเคใช่ไหม” พี่หมอคีย์ถามด้วยความเป็นห่วง เพราะตอนนี้รถของพี่หมอคีย์จอดอยู่ที่หน้าร้านสัก หลังจากที่ทานข้าวเที่ยงด้วยกันแล้ว พี่หมอคีย์กลับไปที่คลินิก โดยมีฉันไปด้วย กระทั่งคลินิกปิดตอนห้าโมงครึ่ง วันนี้ปิดเร็วกว่าปกติ เพราะปกติปิดสองทุ่มครึ่ง สาเหตุคือไฟดับ ไม่สามารถทำงานต่อได้
ฉันจึงชวนพี่หมอคีย์แวะมาที่ร้านสัก เนื่องจากว่าตั้งแต่วันนั้นที่ฉันบังเอิญได้ยินเรื่องราวที่สะเทือนจิตใจ ฉันก็ไม่ได้แวะมาอีกเลย อ้างเหตุผลกับเพื่อนในกรุ๊ปไลน์ไปว่าไม่ค่อยว่าง ถ้าว่างจะแวะเข้าไป
และวันนี้เวลามันผ่านมาร่วมอาทิตย์แล้ว ฉันจึงต้องมา เพื่อนจะได้ไม่ต้องสงสัย คิดไว้ว่าจะแวะมาแค่แป๊บเดียว และจะพยายามทำตัวปกติให้มากที่สุด
“โอเคค่ะ ปะ เดี๋ยวเพื่อนของหนูมันจะพากันสงสัยว่าทำไมจอดรถแล้วไม่ลง” ฉันระบายยิ้มก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ และมายืนรอพี่หมอคีย์ ไม่นานนักพี่หมอคีย์เดินมายืนข้างฉันพลางยื่นมือมาจับมือฉัน
