"ถามฉันจบ ก็อย่ามายุ่งเกี่ยวกันอีก..."
"ได้ งั้นเล่าทั้งหมดที่รู้มา"
ร่างสูงรับปากอย่างว่าง่าย เขาคลายมือออกจากบ่าแข็งของหญิงชราตรงหน้าแต่ยังคงยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังไม่ห่าง ในขณะที่พะแพงขยับตัวเข้าหาร่างผอมแห้งอย่างคนขอความเห็นใจ
"ตอนที่ข้าเจอนังหนูนี่ครั้งแรก ข้าเห็นว่ามีวิญญาณผู้หญิงที่หน้าตาเหมือนกับมันคอยตามไม่ห่าง เลยเอาเครื่องรางไปขายให้ กะว่าถ้ามันคิดไม่ดีกับเอ็งก็คงปวดแสบปวดร้อนหนีไปเอง"
เครื่องราง...
มือเรียวจับแขนข้างที่เคยสวมใส่สร้อยหินนั้นอัตโนมัติ พยายามนึกว่าเธอเอามันไปทิ้งที่ไหน
"แพงนึกออกแล้ว! สร้อยเส้นพี่พัตทักว่าเปื้อนคราบกาแฟ" เธอทวนความจำเขาในวันที่ถูกน้ำร้อนลวก "แพงเลยถอดทิ้งถังขยะไปแล้ว"
"แล้วคืนนั้น เธอก็ละเมอจะกระโดดระเบียง"
เขาประติดประต่อเหตุการณ์เลวร้ายครั้งนั้นไปพร้อมกับแฟนสาว
"ฝีมือผู้หญิงคนนั้น?" เสียงทุ้มถามกับผู้รู้ให้แน่ใจ
แต่ศีรษะประดับผมสีดอกเลา
