CHAPTER 8 | กลั่นแกล้ง

พะแพงไม่เคยคิดมาก่อนว่า เวลากุมความลับใครเอาไว้มันจะทำให้รู้สึกมีความสุขได้ขนาดนี้ เช้านี้นอกจากอากาศจะแจ่มใสเพราะคุณหมอพัตเตอร์จะไม่จู้จี้จุกจิกกับชีวิตประจำวันของเธอ เขายังสร้างความประหลาดใจด้วยการพูดจาไพเราะกับเธอขึ้นเป็นกอง ‘ยังไม่ถึงเวลางาน แพงลงไปนั่งกินแซนด์วิชข้างล่างนะคะ เดี๋ยวกลับมา’ ‘กินในห้องก็ได้ ไม่เป็นไร’ ‘O_o’ เป็นไงล่ะ! ความผาสุกกลับมาเยือนโลกใบนี้อีกครั้ง นอกจากจะได้เปิดพอดแคสต์ฟังคลอระหว่างทำงาน ยังมีขนมขบเคี้ยวให้กินระหว่างมื้ออาหารไปด้วย สุขภาพจิตเราดี สมองเราก็แล่น งานจึงเสร็จออกมาก่อนที่จะถึงเวลาพักเที่ยงเสียอีก กระทั่งเวลาคล้อยเข้าช่วงบ่าย คนตัวเล็กชูมือสองข้างขึ้นเหนือศีรษะยืดเหยียดคลายเมื่อยหลังจากที่นั่งจ้องหน้าจอหลายชั่วโมง พัตเตอร์หายไปนานกว่าที่คิด เมื่อสิบนาทีก่อนเขาเดินออกจากห้องทำงานไปโดยไม่บอกไม่กล่าว นึกว่าจะไปเข้าห้องน้ำอะไรทำนองนั้น หรือท้องเสีย -_- ก๊อกๆๆ ประตูไม้อัดลายเนื้อไม้ธรรมชาติถูกเคาะสองสามครั้ง คนตายยากกลับเข้ามาภายในห้องทำงานด้วยใบหน้าเรียบเฉย พร้อมกับโกโก้ปั่นเพิ่มวิปปิ้งครีมพิเศษโปะไข่มุกแก้วโต... “เลี้ยง -_-” แก้วเครื่องดื่มถูกยื่นมาตรงหน้า ในมืออีกข้างมีเครื่องดื่มเมนูร้อนที่ได้กลิ่นก็พอเดาได้ว่าคือกาแฟ “หนึ่งแถมหนึ่ง” แอบหายลงไปซื้อของกินนี่เอง “ขอบคุณค่ะ” เอาเถอะ! อย่างไรเสียก็ของฟรี พะแพงเอ่ยขอบคุณและรับมาดูดอึกใหญ่ให้ชื่นใจ โกโก้ปั่นหวานร้อย กินเสร็จก็พร้อมยกขาให้คุณหมอหนึ่งข้างเอาไปตัดได้ตามสะดวก “รีบกินแล้วก็ตั้งใจทำงาน” -^- คนตัวเล็กปล่อยมือข้างหนึ่งออกจากแก้วโกโก้ ควานหาโทรศัพท์ส่วนตัวของตนเองขึ้นมาชูต่อหน้าต่อตาเขา พัตเตอร์กลอกตาขึ้นมองเพดานทันที ขยับมานั่งที่เก้าอี้ทำงานตนเองและเปิดแล็ปท็อปขึ้นมา ฮิๆ ความจริงเธอทำงานของตนเองเสร็จหมดแล้ว และวันนี้ยังไม่มีใครเอางานอื่นเข้ามาให้เธอช่วยทำ จึงสบโอกาสใช้เวลานี้กลั่นแกล้งเขาคืนเสียหน่อย พริมโรสจะต้องขอบคุณพะแพง ที่ช่วยกำราบไม้บรรทัดเดินได้อย่างพี่ชายของเพื่อนเสียอยู่หมัด “ฉิบ!” เสียงทุ้มสบถหยาบคายออกมา พร้อมกับการรีบเปิดประตูวิ่งออกไปทำให้เธอที่นั่งยิ้มร่าอยู่งุนงง กะพริบตาปริบๆ อย่างไม่เข้าใจสถานการณ์ว่าเกิดอะไรขึ้นกับอีกฝ่าย ไม่นานนักเขาก็กลับเข้ามาพร้อมกับหาบางอย่างทั่วห้อง “พี่พัตเตอร์หาอะไรเหรอคะ?” หญิงสาววางแก้วน้ำและยืนขึ้นสำรวจรอบห้อง เผื่อจะเจอสิ่งที่เขากำลังต้องการอยู่ “เห็นมือถือพี่ไหม? พี่ได้ถือขึ้นมาหรือเปล่า?” คำถามรัวเร็วออกมาจากปากหนาด้วยความเร่งรีบ พะแพงเข้าใจสถานการณ์ทันที มือถือเขาหาย “ไม่เห็นเลยค่ะ เมื่อกี้พี่ถือแค่แก้วน้ำขึ้นมา” ช่วยยืนยันอีกแรงพร้อมกับก้มๆ เงยดูใต้โต๊ะ “สงสัยลืมไว้ที่ร้านแล้วมีคนเอาไป” ใบหน้าจิ้มลิ้มพยักหน้าเห็นด้วย เมื่อกี้ที่เขาวิ่งหายไปคงกลับไปดูที่ร้านมาแล้ว “มือถือพี่พัตเตอร์สีอะไรคะ” เครื่องหนึ่งคงราคาหลายหมื่น เธอเองก็เป็นพวกชอบเสียดายของพวกนี้ ไหนจะข้อมูลส่วนตัว แอปพลิเคชันธนาคารต่างๆ “สีดำ ขอยืมโทรเข้าเครื่องได้ไหม เผื่อมีคนเก็บได้” คนตัวเล็กพยักหน้าหงึกหงัก ใช้นิ้วโป้งสแกนเข้าเครื่องส่งมือถือให้เขาทันที ระหว่างนั้นก็เก็บรวบรวมเอกสารที่กระจัดกระจายบนโต๊ะให้เป็นระเบียบเผื่อว่ามันจะซ่อนอยู่แถวๆ นี้ “อะ เสร็จละ เอาคืนไป” โทรศัพท์มือถือของคนตัวเล็กถูกโยนใส่มืออย่างไม่แรงนัก แต่พะแพงก็เกือบคว้ารับเอาไว้แทบไม่ทัน “ใช้เสร็จแล้วเหรอคะ ไม่เห็นได้ยินเสียงโทรออกเลย” แม้จะไม่ได้ยืนจ้องตลอด แต่หูของเธอไม่ผิดเพี้ยนเป็นแน่ และรอยยิ้มหยักหยันจากอีกฝ่ายก็ทำให้หญิงสาวเอะใจ รูป! มือเล็กสแกนเปิดหน้าจอเข้าแกลอรีของตนเองอีกครั้งก็พบว่าภาพที่เธอรัวแฟลชใส่เขาเมื่อคืน...หายเกลี้ยง พัตเตอร์การละคร! “พะ พี่พัตเตอร์! ฮือออ พี่ลบรูปแพงออกหมดเลยอะ T^T” เสียงร้องไห้แงๆ จากคนตัวเล็กทำเอาเขาหัวเราะลั่น เธอไม่เหลืออะไรมาต่อรองกับเขาอีกต่อไป ทีนี้เขาจะได้ไม่ต้องทนนั่งฟังเสียงหนวกหนูรบกวนการทำงาน และไม่ต้องระแวงว่าเธอจะเอาหลักฐานพวกนั้นไปฟ้องกับแม่ “ฮิ...ฮิๆๆๆ” เสียงหัวเราะเล็กแหลมแสบแก้วหูดังขึ้นแทนทีเสียงร้องไห้นั้น พะแพงเงยหน้าขึ้นมาประจันหน้าของคนตัวสูงด้วยใบหน้าร้ายกาจ เมื่อกี้นี้แกล้งร้องไห้? น้ำตาไม่มีสักหยด! พะแพงลูกศิษย์ครูเงาะค่ะ! “พี่พัตเตอร์~ คิดว่าแพงโง่เหรอ แพงดูออกตั้งแต่แรกแล้วว่ามือถือที่อยู่กระเป๋ากางเกงด้านหลัง” กอดอกเชิดหน้าใส่ด้วยความภูมิใจ “แพงแบล็กอัพไว้ในคลาวน์แล้วค่ะ ฮิๆๆ” ไม่พูดเปล่า นิ้วเรียวๆ ยังจิ้มมือถือหันหน้าจออวดให้อีกฝ่ายเห็นว่าเธอเก็บครบจริงๆ “กรี๊ด!!” ไม่ทันที่จะได้หันจอกลับ คนแข็งแรงกว่าก็คว้ามือถือของคนตัวเล็กกลับไปครอบครองและ... ผลัวะ! เพล้ง! ปาเข้ากับผนังห้องสุดแรง จนชิ้นส่วนโทรศัพท์แตกกระจายกันไปคนละทิศละทาง “o[ ]o” ทั้งซิมการ์ดและซากที่เหลือถูกหยิบขึ้นมา ก่อนที่เจ้าของร่างกายสูงโปร่งจะเดินออกจากห้องทำงานไป ปัง! ประตูปิดลงอีกครั้ง และพัตเตอร์ก็เดินหนีไปแล้ว ส่วนหญิงสาวก็ยืนอึ้งอยู่ในห้องเพียงลำพัง ไอ้พี่พัตเตอร์!! •❣•┈┈┈•❣• พะแพงเดินคอตกกลับห้อง ตอนนี้เธอเหมือนคนไร้ญาติขาดมิตร ตกข่าวสารเหตุการณ์บ้านเมือง ขับรถกลับคอนโดมิเนียมด้วยสภาพหงอยเหงา จากการค้นหาข้อมูลในแล็ปท็อป รู้เพียงว่าชอปมือถือที่ใกล้ที่สุดในย่านนี้ ห่างจากที่พักไปห้ากิโลเมตร ซึ่ง...เธอจำเส้นทางไม่ได้ -_-; สุดท้ายจึงตัดสินใจว่าจะนั่งแท็กซี่ไปซื้อในวันหยุดเสาร์อาทิตย์ที่จะถึงนี้แทน ถ้าแม่ถามว่าทำไมมือถือที่เพิ่งซื้อใหม่ได้ไม่ถึงสองเดือนถึงพัง เธอก็จะบอกว่าหมามันเหยียบ ในตอนนี้แม้แต่ประตูหน้าห้องเขา เธอก็โกรธ!! มีสิทธิ์อะไรมาทำลายข้าวของเธอขนาดนั้น T^T เวลายามขาดปัจจัยที่ห้าผ่านไปอย่างเชื่องช้า นอนเอกเขนกบนโซฟาห้องนั่งเล่นดูซีรีส์ไปเรื่อยๆ จบกระทั่งเกือบสี่ทุ่ม ปกติหลังจากเลิก ดูซีรีส์เธอก็จะไปแชตคุยกันในกลุ่มกับเพื่อนอีกสองคน ถึงแม้ระยะหลังจะเหลือแค่ใบเตยกับเธอที่คุยกัน เพราะเพื่อนอีกคนติดผัวก็เถอะ ก๊อกๆ เสียงประตูถูกเคาะสองครั้งไม่ผิดแน่ หญิงสาวปิดโทรทัศน์และเงี่ยหูรอฟังเสียงเคาะประตูอีกครั้ง แม้ในใจจะรู้สึกสงสัยว่าใครมาเคาะในยามวิกาลก็ตาม จะว่าเป็นคนที่อยู่ห้องข้างๆ ก็ไม่น่าใช่ ปกติพัตเตอร์เห็นหน้าเธอก็ชอบทำหน้าเบื่อหน่าย ไม่น่าจะอยากเสวนานอกเวลางานด้วยสักเท่าไหร่ ก๊อกๆ นั่นไง รีบพุ่งตัวออกไปดูท่ามกลางความเงียบสงัด เขย่งปลายเท้าส่องดูที่ตาแมวทันที เผื่อเป็นคนแปลกหน้าจะได้โทรเรียกเจ้าหน้าที่ด้านล่างมาจัดการ แต่แล้วร่างเล็กก็ต้องตัวชาวาบ สมองตื้อขึ้นมาฉับพลันหลังจากรับรู้ความจริงบางอย่าง... ไม่มีใครอยู่หน้าห้อง!! อุณหภูมิร่างกายดิ่งลงพื้นจนรู้สึกหน้ามืดแทบยืนไม่อยู่ มือเล็กรีบคว้าลูกบิดกำแน่นราวกับกลัวว่าสิ่งที่อยู่ข้างนอกจะเข้ามา แม้ใจจะเหลวไปกับพื้นเพราะความกลัว แต่ตัวกับแข็งทื่อเอาตาจ่อมองออกไปด้านนอกอยู่เช่นนั้น ก๊อกๆๆ “กรี๊ดดดด!!!” หญิงสาวสะดุ้งโหยงกรีดร้องออกมาสุดเสียง เสียงเคาะดังขึ้นอีกแล้ว! คราวนี้เห็นตำตาเลยว่ามันไม่มีอะไรอยู่ด้านนอก ยิ่งตระหนักได้ว่าสิ่งที่เจอคืออะไรยิ่งส่งเสียงกรีดร้องเสียงดัง กระทั่งมองเห็นว่ามีร่างสูงกำยำวิ่งเข้ามาหยุดหน้าประตูห้องพัก พัตเตอร์ตบประตู ‘ปังๆ’ ส่งเสียงเรียกเธอด้วยสีหน้าตกใจเคร่งเครียด เธอเห็นแล้วว่าเขามาช่วย “พะแพง!” ปังๆๆๆ ผลัวะ! รวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่เปิดประตูออก แล้วโผตัวสั่นเทาเข้าหาคนตัวโตเต็มรัก •❣•୨୧┈┈┈୨୧•❣•