พัตเตอร์ลืมตาตื่นขึ้นมาตอนเช้า หันไปมองที่เตียงไม่เจอเจ้าของห้องนอนอยู่แถมประตูห้องนอนก็ถูกปิดสนิท
หรือจะตื่นไปโรงพยาบาลโดยที่ไม่คิดจะปลุกเขา?
พับผ้าห่มวางลงบนหมอนและตั้งใจจะกลับห้องไปอาบน้ำ แต่ทันทีที่เปิดประตูห้องนอนของคนตัวเล็กออกมา กลิ่นอาหารทอดก็ลอยเตะจมูก พร้อมกับเสียงดังกุกกักเป็นระยะ
เอาเถอะ
ใช้เวลาอาบน้ำแต่งตัวครึ่งชั่วโมงก็ลงลิฟต์มายังลานจอดรถ เนื่องจากพักอยู่ในคอนโดมิเนียมห้องติดกัน จุดจอดรถของเธอกับเขาจึงอยู่ในชั้นเดียวกันอย่างช่วยไม่ได้
คุณหมอหนุ่มเห็นศีรษะเล็กๆ ของพะแพงกำลังก้มๆ เงยๆ บริเวณเบาะหลังรถของตนเอง ก่อนที่จะปิดประตูหลังคนขับและเข้าไปนั่งในรถตนเอง
เลิกสนใจว่าเธอจะทำอะไรและเดินไปยังรถตนเองที่จอดอยู่ข้างกันบ้าง ไม่ทันจะเปิดประตูเข้าไปนั่ง พะแพงก็ลดกระจกไฟฟ้าลงมาทักทายเขาเสียงดัง
“พี่พัตเตอร์ ขอบคุณมากนะคะ เจอกันที่โรงพยาบาลค่ะ ^_^”
พูดจบก็เอากระจกขึ้นและถอยรถขั
