หลายสัปดาห์ผ่านไปอย่างเงียบงันชีวิตของเธอค่อยๆ เปลี่ยนไปทีละน้อย จากวันที่ไม่กล้าลืมตาสู่วันที่เริ่มหายใจได้อีกครั้ง แม้จะยังเจ็บอยู่ในใจลึกๆ แต่เธอก็เริ่มพยุงตัวขึ้นมาด้วยแรงของสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่กำลังเติบโตอยู่ในร่างกาย
ถึงแม้เงินที่เธอมีติดตัวจะมากพอให้ใช้ไปได้ทั้งชีวิตโดยไม่ต้องทำงานเลยก็ตามแต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ
“แม่ไม่อยากให้หนูเกิดมาแล้วต้องรู้สึกว่างเปล่าแม่อยากให้หนูภูมิใจในแม่คนนี้”
เธอบอกกับตัวเองในวันที่ยื่นใบสมัครงานให้กับร้านหนังสือเล็กๆ ใกล้คอนโด
“นี่ลูกแม่ใช่ไหม” เสียงกระซิบสั่นพร่าเมื่อมองภาพขาวดำบนจอเธอเอื้อมมือไปแตะหน้าจอเบาๆ ก่อนจะกลั้นไม่อยู่น้ำตาไหลพรากลงมาเงียบๆ ทั้งห้องมีเพียงเสียงหัวใจของลูกที่เต้นอยู่ภายในเธอเท่านั้นที่ชัดเจนเหลือเกิน
“น้องอิง”
เสียงเรียกทำให้เธอตกใจหันไปมองบังโลกกลมหรืออย่างไรถึงได้มีคนรู้จักตามาเจอ
“พี่คีย์มาทำอะไรคะ”
“พี่ไม่คิด
