ภายในห้องมีเพียงเสียงลมหายใจของเธอและความเงียบที่หนาหนัก หมอนอิงขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ผล็อยหลับไปเพราะความเหนื่อยล้า
แต่ไม่นานนักเสียงประตูแง้มเบาๆ ดังขึ้น ก่อนที่ผ้าห่มจะยุบลงเล็กน้อยตามแรงกดจากอีกคนที่แทรกตัวเข้ามา แขนแกร่งโอบรัดจากด้านหลัง กอดร่างเธอไว้แน่นราวกับจะไม่ยอมให้หนีไปไหนได้อีก
“ทำเป็นเก่งนะ หมอนอิงทำเป็นไม่สนใจฉัน ทั้งที่รู้ดีว่าฉันกุมชีวิตเธอไว้ในกำมือ” เสียงทุ้มต่ำกระซิบแนบหู ทำให้เธอสะดุ้งตื่นทั้งที่ยังลืมตาไม่ขึ้น
“คุณเข้ามาทำอะไร” เธอได้กลิ่นเหล้าโชยออกมาจากลมหายใจของเขา รู้ดีว่าเขาต้องการอะไรจากเธอในค่ำคืนนี้ แต่เธอรังเกียจเขา
เขาแนบหน้าลงที่ต้นคอ ลมหายใจร้อนผ่าวซึมลึกถึงกระดูก
“เธอเป็นของฉันหมอนอิง และจะไม่มีวันเป็นของใครอื่น”
“อย่ามายุ่งได้ไหม”
“หวงตัวทำไมวะ” เขาหงุดหงิดที่เธอพยายามผลักเขาออกห่าง
“รังเกียจคนสกปรกแบบคุณ” พูดแล้วน้ำตาจะไหลให้ได้ เขามีความสุขกับเพื่
