ห้องทั้งห้องเงียบสงัด มีเพียงเสียงนาฬิกาบนผนังที่เดินไปอย่างสม่ำเสมอ พันไมล์นั่งนิ่งอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้มดวงตาคมที่เคยเฉยชาเริ่มไหวระริกอย่างหงุดหงิด เขาเงยหน้ามองนาฬิกาอีกครั้ง ตีหนึ่งกว่าแล้ว
ผิดวิสัยหมอนอิงเธอไม่ใช่คนที่ออกไปไหนดึกๆ แบบนี้โดยไม่บอกกล่าว แม้จะไม่คุยกันดีนักในช่วงหลัง แต่เธอก็ไม่เคยหายตัวไปแบบนี้
“จะบ้าตายหายไปไหนวะ” เขาพึมพำกับตัวเอง ขายาวๆ เดินวนไปหน้าประตูบ้านแล้วกลับมาทรุดตัวลงที่เดิม มือข้างหนึ่งยกขึ้นลูบขมับเบาๆ ความตึงเครียดค่อยๆ กัดกินความนิ่งเฉยของเขาไปทีละนิด
กดโทรหาก็ปิดเครื่องไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า เมื่อเช้าก็รีบออกไปจากห้องตั้งแต่เช้าตรู่
เมื่อคืนนั้นเขารุนแรงกับเธอจริงๆ คำพูดของเขาเหมือนกรรไกรตัดใจเธอเป็นชิ้นๆ ทั้งที่เขาก็เห็นแววตาเจ็บช้ำของเธอ แต่ก็ยังทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ กลับยิ่งผลักไสเธอออกไปมากกว่าเดิม
เขาบอกตัวเองว่าจะไม่แคร์จะนอนให้ห
