ขับรถมาเพียงไม่นาน ก็ถึงซอยบ้านของเขา หัวใจเราเต้นแรงมาก คงเพราะลูกก็ตื่นเต้นเหมือนกัน รถคันนี้เขาไม่รู้จัก และกระจกค่อนข้างจะมืด เขาคงไม่รู้หรอกว่าเป็นเราที่ขับมา ..ตอนผ่านหน้าบ้าน ขอให้เขาอยู่แถวนั้นได้ไหม อยากจะเห็นหน้าเขาสักนิด ว่าตอนนี้เขายังอยู่ดีกินดีไหม
เราหมุนพวงมาลัยรถเลี้ยวเข้าซอยบ้านของเขาด้วยหัวใจที่จดจ่อแต่บ้านหลังนั้น
ยิ่งขับใกล้เข้าไปทุกทีก็ยิ่งตื่นเต้น และเศร้าในหัวใจไปด้วย เพราะถ้าขับผ่านไปแล้ว เราก็จะขับกลับมาได้อีกแค่รอบเดียว ถ้าผ่านหลายรอบเขาต้องสังเกตแน่ รวมทั้งหน้าบ้านของเขามีกล้องวงจรปิดด้วย
"บ้านหลังนั้นไงลูกคือบ้านของพ่อหนู" อีกแค่ไม่ถึงอึดใจก็จะผ่านหน้าบ้านของเขาแล้ว เราค่อยๆ แตะเบรกเพื่อที่จะชะลอความเร็วให้มันช้าที่สุด ใบหน้าของเราไม่ได้มองไปตรงถนนเลยด้วยซ้ำ
"งื้อออออ" เราไม่สามารถที่จะกลั้นน้ำตาของตัวเองไว้ได้ เราพยายามจะเข้มแข็งแล้ว แต่มันได้แค่นี้จริงๆ
บ
