บทที่ 4 พี่วินขา~ รู้ตัวทีค่ะว่าหนูอ่อย

มือเรียวกำลังคนแก้วกาแฟใบเล็กในมืออย่างแข็งขัน ขณะที่สายตาก็จับจ้องไปที่คุณเลขาสุดน่ารักด้วยความอ่อนใจกับความบ้างานของเจ้าตัว ก็คิดอยู่ว่าทำไมไม่ว่าเธอมาเช้าแค่ไหนก็ต้องเจอพี่วินคนดีอยู่ที่ออฟฟิศแล้วตลอดทุกวัน จนความข้องใจของเธอได้ถูกไขออกเมื่อครู่ว่าเจ้าตัวมาเตรียมงานล่วงหน้าทุกวันตั้งแต่ก่อนหกโมง!! แถมยังกลับบ้านล่วงเวลาไปถึงเกือบสองทุ่ม!! ทั้ง ๆ ที่เวลางานจริง ๆ คือแค่เก้าโมงเช้าถึงห้าโมงเย็นเท่านั้น เรียกได้ว่าทำงานคุ้มเงินค่าจ้างแบบทุกเม็ดจริง ๆ กาแฟหอมกรุ่นถูกวางลงบนโต๊ะของคุณเลขา ที่วันนี้ย้ายตัวมานั่งที่ห้องหัวหน้าฝ่ายบุคคลแทนการนั่งหน้าห้องประธานอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่รู้ว่าบังเอิญหรือพรหมลิขิต เพราะวันนี้เธอดันตื่นเช้าได้เองโดยไม่จำเป็นต้องใช้นาฬิกาปลุก ทำให้เธอสามารถหลบรถติดมาถึงออฟฟิศตั้งแต่ยังไม่แปดโมงดีด้วยซ้ำ เมื่อเห็นหัวหน้าสุดหล่อแสนน่ารักกำลังยุ่งหัวหมุนกับกองงานมหาศาล เธอในฐานะเด็กฝึกงานแสนน่ารักจึงได้ปลีกตัวเข้าไปเตรียมเครื่องดื่มร้อน ๆ มาบริการให้เขาเหมือนอย่างตอนนี้ แกร๊ง~ "กาแฟค่ะพี่วิน นอนดึกตื่นเช้าทุกวันแบบนี้ สุขภาพจะแย่เอานะคะ" เสียงหวานเอ่ยเตือนด้วยความเป็นห่วง ด้วยรู้ว่าคุณเลขาคนนี้ทำงานควบหลายตำแหน่งเสียเหลือเกิน วินที่กำลังหมกมุ่นอยู่กับเอกสารกองโตเงยหน้าขึ้นมองต้นเสียงตรงหน้าด้วยความแปลกใจ ก่อนจะคลี่ยิ้มอ่อนโยนให้พลางหยิบยกเอาแก้วกาแฟขึ้นจิบอย่างใจเย็น "ขอบคุณสำหรับกาแฟนะครับ...แต่เรื่องที่งานยุ่งแบบนี้มันช่วยไม่ได้นี่นา~ คิดอีกแง่หนึ่ง ก็ถือว่ามีรายได้เข้าบริษัทเยอะ ๆ พี่จะได้โบนัสเยอะด้วยไง" "ถึงอย่างนั้นก็เถอะค่ะ..." "เดี๋ยวเถอะ...เราเพิ่งอายุแค่นี้ ทำขี้บ่นไปได้ แม่พี่ยังบ่นไม่เท่าฟินเลยนะเนี่ย~" ชายหนุ่มแย้มยิ้มอารมณ์ดี พลางยกมือขึ้นเท้าคางมองเด็กสาวในชุดนักศึกษาตรงหน้าอย่างเอื้อเอ็นดู ฟินแลนด์ที่เห็นดังนั้นจึงแกล้งยู่ปากเป็นเด็ก ๆ หยอกล้อคลายเครียดกลับคืนไป เรียกเสียงหัวเราะของคนตรงหน้าได้เป็นอย่างดี "โหย~ พี่วินใจร้ายจังนะคะ คนเขาอุตส่าห์หวังดีแท้ ๆ เลยนะ" "พี่ล้อเล่นหน่า...เราไปนั่งเล่นก่อนก็ได้นะ อีกตั้งนานกว่าจะถึงเวลางานนี่นา" "ได้ไงคะพี่วิน? พี่วินทำงานแต่จะให้น้องไปนั่งเล่นเนี่ยนะ เห็นฟินเป็นคนยังไงเนี่ย? มาค่ะ ฟินช่วยดีกว่า หัวหน้าอยากให้ทำอะไร สั่งฟินมาได้เลยค่ะ!" เสียงทุ้มต่ำหัวเราะในลำคอเล็กน้อยกับท่าทางเอาจริงเอาจังของหญิงสาว ก่อนจะสอนงานให้อีกคนได้ช่วยแบ่งไปทำบ้างบางส่วน ฟินแลนด์เองก็ฟังคำอธิบายของคนตรงหน้าอย่างตั้งใจ ก่อนทั้งคู่จะแยกย้ายกันไปทำงานในที่สุด หลังจากวันนั้น ฟินแลนด์ก็พยายามตื่นมาออฟฟิศให้เช้ามากขึ้น รวมทั้งกลับบ้านเย็นกว่าเดิม เพื่ออยู่ช่วยคุณเลขาจัดการงานให้เรียบร้อย ซึ่งนั่นก็ทำให้งานที่ต้องจัดการแต่ละวันเสร็จเร็วขึ้นเป็นเท่าตัว ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เองก็เริ่มสนิทสนมกันมากขึ้นอย่างก้าวกระโดด จนทั้งเธอและพี่วินได้มีโอกาสออกมานั่งกินอาหารเย็นพูดคุยกันสบาย ๆ ในเวลาพักได้อย่างไม่ต้องลำบากใจอีกต่อไป "กินเยอะแบบนี้ เดี๋ยวก็ต้องกลิ้งมาทำงานแทนหรอกฟิน" "แหมมม~ เรื่องนั้นไม่เป็นไรหรอกค่ะ เพราะว่ามีคุณหัวหน้าช่วยรับส่งกลับคอนโดอยู่บ่อย ๆ นี่นา ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ" "จ้า ๆ ร่าเริง กินเก่งขนาดนี้ พี่จะขัดหนูได้ไงล่ะจริงไหม?" "ฮ่า ๆ ๆ แน่นอนอยู่แล้วค่ะ แต่จริง ๆ ฟินก็ออกกำลังกายอยู่ตลอดนะคะ ที่กินเข้าไปยังไงก็ออกหมดอยู่แล้ว เสียดายจังที่ไม่ได้กลิ้งมาทำงานเลย ไม่งั้นฟินต้องได้คนขับรถกิตติมศักดิ์มาดูแลแบบถาวรแน่ ๆ ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ" "นี่เราเอาเวลาที่ไหนไปออกกำลังกายเนี่ย? อยู่ช่วยงานพี่แทบทุกวัน แท้ ๆ ขนาดพี่ยังไม่มีเวลาไปเข้ายิมเลย" "พี่วินอยากออกกำลังกับฟินไหมล่ะคะ? ฟินช่วยได้นะ~" "...ขอผ่านดีกว่า ดูไม่น่าไว้วางใจยังไงก็ไม่รู้สิเนี่ย" ฟินแลนด์ได้แต่ยู่ปากด้วยความไม่พอใจกับประโยคบอกปัดที่แทบจะไม่ต้องเสียเวลาคิดนั่น นี่เธออ่อยขนาดนี้ พี่วินไม่คิดจะรู้ตัวหน่อยหรือไงกัน? อย่างน้อยก็ถามต่อหน่อยก็ได้ว่าออกกำลังที่ว่าคือทำอะไร ทำไมไม่เห็นใจคนอ่อยบ้างเลย! ร่างเล็กลอบถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะหันกลับไปชวนพูดคุยต่ออย่างไหลลื่นอีกครั้ง ก่อนจะมีความคิดน่าสนใจอะไรบางอย่างแล่นเข้ามาในหัวโดยพลัน และแน่นอนว่าเธอตัดสินใจจะทำมันในทันที ฮึ! ในเมื่ออ่อยมันยากนัก ถ้างั้นก็รุกใส่ให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยก็แล้วกัน ถ้าถึงขั้นนั้นแล้วยังไม่รู้ตัว เธอก็ไม่รู้จะไม่รู้จะว่ายังไงดีแล้ว!!