เสียงพูดคุยของเพื่อนสตาฟที่เหมือนจะอยู่ห่างออกไปเพียงระยะประตูกั้น ทำเอาณัฐริกาเบิกตาโพลงด้วยความตื่นตระหนก เธอรีบสะบัดตัวออกจากการเกาะกุมของพี่เจอย่างร้อนรน แต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมให้ทำอย่างที่ใจต้องการ
“พี่เจ!!”
ร่างของเธอถูกคนตัวใหญ่กว่ารั้งให้เข้ามาอยู่ในถุงนอนของพี่เจในเสี้ยวอึดใจ แต่ครั้งนี้คนพี่กดหัวเธอให้มุดต่ำลงไปโดยไม่แม้แต่จะปล่อยให้ได้โผล่ออกมารับอากาศ แน่นอนว่าตอนนี้ร่างกายของเรายังคงเชื่อมประสานอยู่ แต่ยังไม่ทันที่มิ้งจะได้เปิดปากโวยวาย ประตูห้องนอนสตาฟก็ถูกเปิดเข้ามา มิ้งที่ไม่มีทางเลือกจึงได้แต่นอนคุดคู้อยู่ในถุงนอนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวสวาท
“นี่มึงจะรีบหิ้วมันไปไหนเนี่ย กูยังไม่ทันได้ปิดประตูเลย”
“โอ๊ย! ไอ้ไม้ ไอ้ควายเอ๊ย แทนที่จะห่วงประตู มึงช่วยห่วงไอ้กันก่อนได้ไหม”
“...เดี๋ยวถ้าคนอื่นมาบ่นว่าคืนนี้โดนยุงหาม กูจะบอกให้ทุกคนมารุมด่ามึง”
แม้จะมองไม่เห็น แต่มิ้งก็พอจะเ
