ตอนที่7:หมั่นไส้

จังหวะที่ผมกำลังกระแทกกระทั้นเด็กในสังกัดอย่างเมามันส์ เสียงประตูห้องรับรองก็ถูกผลักเข้ามาดัง ปัง! ผมไม่ได้หยุดชะงักหรือตกใจอะไร เพราะรู้ดีว่าในถิ่นของผม คนที่กล้าเดินดุ่มๆ เข้ามาโดยไม่เคาะประตูแบบนี้มีอยู่แค่คนเดียว... ไอ้ราม “ ไงมึง ติดหลีอยู่อะดิ มาช้าเลยนะสัส “ ไอ้ทัพที่นั่งดูอยู่ก่อนแล้วส่งเสียงแซวไอ้รามที่เดินหน้านิ่วคิ้วขมวดเข้ามาในห้อง ผมปรายตาไปมองมันแวบหนึ่ง เห็นหน้ามันเครียดเหมือนแบกโลกไว้ทั้งใบ ก่อนที่ผมจะหันกลับมาตั้งใจจัดการกับกิจกรรมตรงหน้าต่อให้จบซะที “ พ่องง! “ ไอ้รามสบถด่ากลับนิ่งๆ ตามสไตล์คนขี้รำคาญ “ แล้วไงวะ ติดยัง? (หมายถึงเมีย) “ ไอ้เสือถามต่อพลางหัวเราะร่วน “ กูไม่รีบ กูตามใจน้องเค้า “ ไอ้รามตอบสั้นๆ เหมือนไม่อยากเสวนารายละเอียด “ แล้วมึงล่ะ ไอ้แผน... ยังไงกับน้องเมย์ “ คราวนี้ไอ้เสือมันหันมาถามผมครับ ทั้งที่เห็นอยู่ว่าผมกำลัง 'เอา' อย่างเมามันส์ มึงจะมาอยากรู้อยากเห็นอะไรตอนนี้วะไอ้สัส! “ ก็ไม่ยังไง แค่เอากัน “ ผมตอบเสียงเรียบขณะเร่งจังหวะจนเด็กใต้ร่างครางระงม “ หยุดได้ก็หยุดนะไอ้พวกเหี้ย เดี๋ยวเอดส์แดกตายห่ากันพอดี “ ไอ้รามบ่นอุบอิบพลางทรุดตัวลงนั่งโซฟาฝั่งตรงข้าม “ รู้แล้วน่าาา ทำเป็นจะมีเมียแล้วทำตัวเป็นคนดี วันนี้เอาหน่อยป่าววะ “ เมื่อไอ้เสือเห็นไอ้รามเริ่มบ่น มันก็รีบยัดเยียดเด็กอีกคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ให้มันทันที “ ไม่เอา “ มันปฏิเสธเสียงแข็ง “ นิดๆ หน่อยๆ น่าาา น้องๆ เข้ามาเลยลูก “ ไอ้เสือไม่ฟัง สั่งเด็กเข้าไปรุมล้อมมันทันที “ ไอ้เวร กูบอกไม่เอา “ แต่ก็นะ... ไอ้รามมันบ่ายเบี่ยงขนาดไหนก็คงไม่พ้นลูกตื๊อของไอ้เสือหรอก “ วันเดียวน่า แล้วกูจะเงียบปากไว้ ไม่บอกเมียมึงแน่นอน “ " เออๆ มาๆ " ในที่สุดไอ้รามก็ยอมแพ้ มันลุกขึ้นเดินเข้าห้องนอนด้านในไปพร้อมกับเด็ก แป๊บเดียวเท่านั้นแหละครับมันก็เดินออกมา ทำอย่างกับเข้าห้องน้ำไปฉี่ ผ่านไปจนพวกผมจัดการธุระส่วนตัวเสร็จสิ้นกันหมดทุกคน ผมออกมานั่งดวดเหล้าต่ออีกนิดหน่อยด้วยความรู้สึกสบายตัวอย่างบอกไม่ถูก เสียน้ำไปหลายรอบมันก็ช่วยให้หายหงุดหงิดจากเมื่อกลางวันได้บ้าง ผสมโรงนั่งฟังไอ้พวกนี้คุยกันไปเรื่อยจนเริ่มง่วง เลยขอตัวแยกย้ายขับรถกลับคอนโด ผมตื่นขึ้นมาอีกทีตอนเก้าโมงกว่า จัดการอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดที่ดูดีหน่อยเพราะจำได้ว่าวันนี้มีนัดสำคัญกับป๊าที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง ระหว่างที่ผมกำลังเดินเตล็ดเตร่อยู่ในห้างเพื่อหาอะไรลงท้องก่อนถึงเวลานัด สายตาเจ้ากรรมก็ดันไปปะทะเข้ากับร่างคุ้นตา ยัยตัวแสบ! เธอกำลังเดินหัวเราะร่ามากับผู้ชายคนหนึ่ง ท่าทางสนิทสนมกันเหลือเกิน... แฟนอย่างที่เธอเคยอวดไว้ล่ะมั้ง ผมยืนนิ่งมองตามแผ่นหลังบางนั่นไป เห็นเธอเดินเข้าไปในร้านอาหารญี่ปุ่น ผมก็ไม่รอช้า เดินตามเข้าไปนั่งโต๊ะใกล้ๆ ทันที ผมสั่งอาหารมาสองสามอย่าง นั่งกินไปพลางจ้องเขม็งไปที่โต๊ะของเธอไปพลาง ในใจก็นึกด่าตัวเอง... เออ แล้วผมจะตามเธอมาทำไมวะ? ผมกินเสร็จจนจ่ายตังค์เรียบร้อย จังหวะที่ผู้ชายหน้าจืดคนนั้นลุกออกไปเข้าห้องน้ำพอดี ผมเลยเดินเข้าไปประชิดตัวเธอที่นั่งรออยู่คนเดียว " มากับใคร " ผมถามออกไปเสียงนิ่ง จ้องหน้าเธอด้วยสายตากดดัน " เหี้ย! พี่... เอ๊ย! คุณมาได้ไงเนี่ย " เธอทำหน้าเหวอเหมือนเห็นผี ตกใจจนอุทานออกมาไม่เป็นภาษา เดี๋ยวเรียกพี่เดี๋ยวเรียกคุณ อะไรของมันวะยัยคนนี้ " มากับใคร " ผมถามซ้ำอีกครั้ง คราวนี้จ้องลึกเข้าไปในดวงตาเพื่อกดดันเอาคำตอบ " อะ...อ๋อ แฟนค่ะ ฉันมากับแฟน " เธอยืดอกยิ้มอย่างมั่นใจใส่ผมเหมือนจะประกาศชัยชนะ แต่พอดีกับที่ไอ้ผู้ชายหน้าจืดนั่นเดินกลับมาพอดี " นี่หรอแฟนมึง " ผมถามพลางชี้นิ้วไปที่ไอ้หน้าจืดนั่นอย่างไม่เกรงใจ " นี่... น้องเมย์จะตกลงคบกับพี่แล้วหรอครับ? " ไอ้หน้าจืดนั่นพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มหวานหยดย้อยที่มองแล้วน่าหมั่นไส้ชะมัด " หึ " ผมหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะจ้องหน้ายัยตัวแสบที่ตอนนี้หน้าซีดเผือด " อะ...เอ่อออ แหมมม พี่พีก็ทำเป็นลืมไป แฮะๆ " เธอยิ้มแหยๆ ให้ผม แล้วก้มหน้าบ่นงึมงำๆ อยู่คนเดียว โกหกหน้าตายเก่งจังเลยนะแม่คุณ " กูเป็นผัวมึง... มึงลืมรึไง? ถึงได้มาเดินระริกระรี้กับคนอื่นแบบนี้ " ผมโพล่งออกมาเสียงดังพอสมควร พร้อมกับเดินเข้าไปโอบเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่นด้วยความหมั่นไส้ โกหกผมดีนักใช่ไหม ต้องโดนแบบนี้ " มะ...หมายความว่าไงครับน้องเมย์ " ไอ้หน้าจืดหุบยิ้มทันที ทำหน้าเหมือนโลกถล่ม จะร้องไห้อยู่รอมร่อ ดูท่าทางมันสิ... ผู้ชายจริงเปล่าวะเนี่ย ยังกับตุ๊ด " อะ...เอ่อออ... คือ... " ยัยเมย์อึกอักทำตัวไม่ถูก " นี่!! คุณพูดบ้าอะไรของคุณ! " พอตั้งสติได้เธอก็แว๊ดใส่ผมทันที พร้อมกับพยายามแกะมือหนาของผมออกจากเอวเธออย่างสุดแรง " ก็เรื่องจริง " คราวนี้ผมหันไปสบตากับไอ้หน้าจืดด้วยน้ำเสียงเข้มจัด หน้าตาจริงจังแบบที่ใครเห็นก็ต้องเชื่อ ก่อนจะสะบัดหน้าเดินออกมาจากร้านทันที ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้เบื้องหลัง 555555 สะใจว่ะ! เล่นกับใครไม่เล่น มาเล่นกับคนอย่างขุนแผน!