พี่เดินไปส่งเอง

“หนูณี พี่เอก มัวคุยอะไรกันอยู่ เอาข้องมาเร็ว หนูนาจับได้ตั้งสองตัวเนี่ย” “ขอโทษ ๆ แต่ระวังด้วยนะหนูนา หรือจะให้พี่ลงไปช่วยไหม” คุณครูเด็กประถมที่ยืนสนทนากับคนรู้จักซึ่งเรียกได้ว่าแทบจะได้เจอกันทุกเช้า รีบหันไปตามเสียงของน้องสาวฝาแฝด ยื่นสิ่งของที่อีกฝ่ายต้องการให้เสร็จก็กำลังจะเดินลงหนองน้ำ โดยดูจากตาเนื้อก็ไม่ได้ลึกมากมายอะไร หากแต่เรียวแขนเล็กกลับถูกชายหนุ่มข้างกายดึงเข้าไว้ได้ทัน “อันตรายครับ” “ไม่เป็นไรค่ะ มันไม่ได้ลึกมากไม่ใช่เหรอคะ” “ลึกครับ คุณครูลองมองดี ๆ” ดวงตากลมมองตามณีนราโดยอีกฝ่ายเล่นซนหว่านแหหาปลาเสร็จก็ขยับลงไปเกือบจะกลางหนองน้ำ พบว่าน้ำถึงระดับอกแล้ว มันลึกมากจริง ๆ ตามที่เอกราชบอกก็ถอยหลังชิดแผ่นอกแกร่งแบบอัตโนมัติ นั่นทำเอาชายหนุ่มเลิ่กลั่กอยู่ไม่น้อย “ลึกจริง ๆ ด้วยค่ะ เกือบไปแล้ว” เธอกลัวน้ำมาตั้งแต่ยังเด็ก เพราะเคยเล่นซนกับผู้เป็นน้องสาวห่างตาผู้ใหญ่ หากเฮียปราบหันมาไม่ทัน ก็ไม่แน่ว่าวันนั้นอาจจะจมน้ำไปแล้วจริง ๆ จำได้ว่าเสี่ยกับแม่บัวและน้องสาวโอบกอดตนเองร้องไห้หนักแค่ไหน จากเหตุการณ์ครั้งนั้นหญิงสาวเลยไม่ได้ลงน้ำอีกหากไม่ใช่วิชาเรียน และก็ใช่ว่าจะเข้าใกล้น้ำไม่ได้เลย เพราะเธอก็โตแล้ว เพียงต้องระวังแค่นั้น “ถ้ากลัวให้อยู่บนนี้นะครับ เดี๋ยวผมลงไปช่วยหนูนาเอง เพราะนี่มันก็เย็นมากแล้ว เดี๋ยวที่บ้านคุณครูจะเป็นห่วงเอา” เอกราชได้รู้จักกับณีนราโดยบังเอิญไม่ได้ต่างกับพี่สาวเจ้าตัว เนื่องจากกิจกรรมที่หนูนาทำนั้นมันเรียกได้ว่าโลดโผนเกินกว่าเด็กผู้หญิงคนหนึ่งจะทำ ด้วยความที่ไร่นาติดกัน อีกฝ่ายจึงเห็นเขามาหาปลาตรงนี้อยู่บ่อยครั้ง ความสนอกสนใจในการหว่านแหหาปลาของเอกราชเลยไปสะดุดตาเจ้าตัวเข้า อีกทั้งยังเดินดุ่ม ๆ มาทักกันแล้วบอกว่าช่วยสอนทำหน่อยได้หรือไม่ เขาตอนเห็นใบหน้าของหนูนาครั้งแรกก็มีความตกใจอยู่มาก จนเริ่มสนิทกันแล้วทราบว่าเธอเป็นแฝดคนน้อง ซึ่งพี่สาวหนีไปเรียนที่เมืองหลวง ด้วยเหตุนี้ ตอนเจอทั้งสองคนอยู่ด้วยกันชายหนุ่มจึงไม่คิดถามอะไร แล้วจากนิสัยก็แยกออกได้ง่ายเหลือเกิน รวมไปถึงหากรู้จักพวกเธอแล้วจริง ๆ มันก็ไม่ยากที่จะแยกฝาแฝดออก ความสนิทสนมของชายหญิงทั้งคู่ ตกอยู่ในดวงตากลมเสียจนอกด้านซ้ายระสับระส่ายขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ แต่ก็ต้องยอมรับว่าหนูนาเป็นคนสดใสเช่นนี้มาตั้งแต่ยังเด็ก เจ้าตัวเข้ากับผู้คนได้แทบจะทุกรูปแบบ หากว่าไม่โดนเด็กคนนี้ตั้งแง่ใส่แต่แรกเห็น อีกทั้งเอกราชยังเป็นคนแรกด้วยที่ณีนรินทร์เห็นว่าเขาสามารถสัมผัสศีรษะของน้องสาวได้อย่างคนในครอบครัว นั่นทำเอาหญิงสาวยิ่งต้องคิดหนัก หากมันจวนตัวจริง ๆ อย่างไรเธอก็ต้องแต่งกับราชสีห์ เพราะไม่อาจให้ใครมาพรากรอยยิ้มพลังบวกเช่นนี้ไปจากน้องสาวแน่นอน ทั้งที่ตระหนักได้แบบนั้นมือขาวกลับเอื้อมขึ้นไปสัมผัสที่หมวกสานบนศีรษะแผ่วเบา โดยไม่รู้เลยว่าฝาแฝดและชายหนุ่มนั้นกำลังพูดคุยเรื่องของตัวเองอยู่ “งงมาก จู่ ๆ พี่ไปสนิทกับพี่สาวหนูตั้งแต่เมื่อไหร่” “ก็บังเอิญเจอกันตอนคุณครูเขาพารถคู่กรณีมาซ่อมไง สงสัยอะไรล่ะเรา” “สงสัยว่าพี่มีใจให้พี่สาวหนูปะเนี่ย มองขึ้นไปแล้วเห็นยิ้มหวานให้กันเชียว” “หนูนา...” “อะไร ๆ หนูหวงพี่ตัวเองมากก็จริง แต่ถ้าเป็นพี่เอกก็ไม่ติดนะ” แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่มีเท่าเราสักอย่าง ทว่านั่นก็ไม่ได้เป็นปัญหาเลย เพราะเห็นมาตลอดว่าเอกราชเป็นคนหาเช้ากินค่ำที่ขยันขันแข็งมากแค่ไหน เรียกได้ว่าใครได้เจ้าตัวเป็นแฟนคงจะมีความสุขตายเลย หล่อ ขยัน ซื่อสัตย์สุจริต อดทน หนูนาให้สิบผ่าน! ส่วนเรื่องเงินก็อย่างที่บอกว่าบ้านเธอมีมากแล้ว หากรักก็สามารถซัปพอร์ตกันได้เต็มที่ ดีกว่าปล่อยให้พี่สาวต้องไปทนทุกข์อยู่กับคนที่ไม่ได้รักบนยอดหอคอยของเจ้าป่านิสัยเสียแบบนั้น “พี่ไม่ได้—” “ปฏิเสธทั้งที่คนประหยัดอดออมแบบตัวเองยอมควักตังค์ออกมาเล่นปาโป่งเพื่อเอาตุ๊กตาให้พี่สาวหนูเหรอ” “ระ...รู้ได้ยังไงครับ” เอกราชที่ช่วยเด็กแสบดึงแหจับปลาอยู่ชะงักไปด้วยความตกใจ กลัวว่าจะไม่ใช่แค่หนูนาที่เห็น หากครอบครัวพวกเขาทราบ ต่อไปนี้เขาก็อาจจะไม่มีสิทธิ์เจออีกฝ่ายเลยก็ได้ เพราะคงจะไม่มีใครอยากเห็นลูกสาวตัวเองมาสนิทสนมกับคนอย่างเขา ที่มันคิดเกินเลยสถานะคนรู้จักตั้งแต่ได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง “วันนั้นมีเรื่องต้องไปจัดการนิดหน่อย ถ้าพี่ชอบพี่สาวหนูจริง ๆ หนูขออย่างเดียวเลย รีบจีบพี่หนูณีให้ติด ก่อน—” “หนูนา! แม่บัวโทรตามแล้ว กลับกันเลยไหม เดี๋ยวแม่จะเป็นห่วงเอา” “อ้าว โอเคจ้า ๆ” ณีนราหันกลับไปตะโกนบอกผู้เป็นพี่สาว ดีที่ได้จำนวนปลาครบตามที่อยากจะได้แล้ว ก่อนจะมองรุ่นพี่ข้างกายซึ่งรู้จักกันมานานหลายปีจนเธอวางใจพูดแบบนั้นออกไปกับอีกฝ่าย แต่ก็เป็นประเภทซึน ๆ กันทั้งคู่ สงสัยคงต้องเป็นเธอแล้วที่ช่วยให้พี่ชายคนสนิทกับพี่สาวสมหวัง “มันเย็นมากแล้วอะ พี่เอกช่วยเดินไปส่งพวกหนูด้วยนะ” “แต่ว่าแบบนั้นมันจะไม่เหมาะหรือเปล่าหนูนา” “เหมาะไม่เหมาะให้พวกหนูเป็นคนตัดสิน หรือพี่จะให้พวกหนูเดินกลับกันเองสองคนพี่น้องแล้วโดนพวกขี้ยาฉุดล่ะ” ขู่ออกไปทั้งที่มีวิชาป้องกันตัวแทบจะทุกศาสตร์ทุกแขนง เหลือแค่ไม่ได้พกอาวุธลงมาด้วย อีกทั้งเห็นสีหน้าเป็นกังวลของร่างกำยำฉบับชายแท้ไทบ้านแล้วก็ได้แต่นึกขำอยู่ภายในใจ ก็เป็นห่วงพี่สาวเธอขนาดนี้ ยังจะมาคิดเล็กคิดน้อยกลัวคนอื่นมองไม่ดีอยู่อีก! “พี่...” เอกราชยึกยัก หันมองหน้าณีนราสลับกับณีนรินทร์ที่ลุกขึ้นเก็บสิ่งของเพื่อเตรียมกลับขึ้นบ้าน ดวงอาทิตย์ใกล้จะบอกลาขอบฟ้ายามเย็นเสียเต็มทน มันแน่อยู่แล้วที่เขาต้องเป็นห่วงสองพี่น้องหากจะปล่อยให้เดินกลับกันขึ้นไปเอง ยิ่งคนทุกวันนี้รู้หน้าไม่รู้ใจ “แล้วแต่น้า แต่เสี่ยกับเฮียปราบไม่อยู่บ้านล่ะ” เอ่ยออกไปพร้อมกับขอโทษขอโพยบุคคลทั้งสองไปด้วย เพราะทราบดีว่าบิดากับเฮียหวงพวกเธอมากแค่ไหน แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้ มีหวังพี่สาวได้โดนราชสีห์คาบตัดหน้าไปก่อน “ครับ เดี๋ยวพี่จะเดินขึ้นไปส่งเอง” TBC.