ไม่มีปัญญา

ถึงแม้จะรู้อยู่เต็มอก ว่าต่อให้บุคคลที่ยิ้มสว่างไสวให้กันอยู่นั้นอาจจะมีหัวใจที่ตรงกันอย่างคาดไม่ถึง ทว่าพอมองในโลกของความเป็นจริงแล้ว หากเขาไม่สามารถหลีกหนีที่จะพบเจอกันได้ ก็ควรเว้นระยะห่างเช่นณีนราที่ตนเองสนิทสนมแบบน้องสาวคนหนึ่ง เพียงแต่กลับบ้านเกิดมาได้ไม่ทันไร กลายเป็นเอกราชที่มายืนด้อม ๆ มอง ๆ ข้างกำแพงของโรงเรียนประถมศึกษาระหว่างที่มีเวลาพักจากการทำงานต่อในช่วงฟ้ามืด เพื่อรอคุณครูสาวเลิกงานหลังเวลาไปมากไม่ได้ต่างกัน “พี่เอก! รอนานไหมคะ” “ไม่ครับ” มือหนาหยิบเอากระเป๋าแล็ปท็อปพร้อมกับถุงกระดาษเสื้อผ้าราคาไม่กี่บาทของตัวเองมาถือไว้อย่างเป็นธรรมชาติ เนื่องจากที่ผ่านมา ไม่ได้มีเพียงช่วงเช้าที่เราเจอกันตอนชายหนุ่มออกมาวิ่ง แต่ถ้าบังเอิญเจอหญิงสาวตอนเลิกงานเมื่อไหร่ เอกราชก็จะช่วยเดินไปส่งโดยห่างจากหน้าบ้านหลังใหญ่พอสมควรแล้วกลับไปทำงานที่ร้านขายบะหมี่ต่อ ทราบด้วยว่าช่วงแรก ๆ คงจะยังไ