เกินเยียวยา

เขาเองก็ไม่รู้หรอกว่าความจริงแล้วเรื่องทุกอย่างมันเป็นมายังไง เพียงแค่ได้ยินว่าผู้หญิงใจดีที่คอยให้กำลังใจตนเองเรื่อยมากำลังจะทำเรื่องผิดปาบก็เลือกทิ้งทุกความรู้สึกสับสนเข้ามาภายในบ้านหลังเล็กท้ายโรงไม้แห่งนี้ทันที และภาพที่เห็นก็ทำเอาเอกราชไม่อยากจะเชื่อสายตา “แม่ครับ...” คงจะมีแค่ครั้งนี้ที่เอกราชรู้สึกชวนเวียนหัวกับคำเรียกขานมารดาออกไป มันคล้ายกับว่าที่ผ่านมาเขาไม่เคยได้รู้จักตัวตนของหล่อนเลย คนที่ดูจะอ่อนโยนคอยให้กำลังใจทุกอย่างยามเหนื่อยล้า ตอนนี้เกสร ไม่สิ ชื่อของเธอคือเกศินีคนที่เขาไม่รู้จักกำลังทำเรื่องอะไรอยู่ และทราบดีว่าที่สามารถติดต่อหล่อนได้จนมาถึงแหล่งที่อยู่ปัจจุบันก็เป็นเพราะอีกฝ่ายไม่ได้คิดจะปิดบังอะไรตั้งแต่ต้น “กูไม่ได้มีลูกอ่อนหักแบบมึง อุตส่าห์เสียแรงเบ่งให้ออกมาลืมตาดูโลกแล้วแท้ ๆ แต่ดูมึงใช้ชีวิตสิเอกราช เหมือนหมาจนตรอกแบบพ่อมึงไม่มีผิด” นอกจากมันจะเกิดมาแล้วไม่เ