ไม่มองหน้า

ณีนรินทร์แทบจะไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน แม้จะทราบวีรกรรมของหล่อนเป็นอย่างดี แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเจ้าตัวมีส่วนเลี้ยงดูเอกราชให้เติบโตมาเท่ากำลังทรัพย์และความเห็นแก่ตัวได้เท่าที่มีมา แล้วถ้าหากว่าก่อนเขาจะออกไปจากที่นี่ไม่ฝากฝังกับพวกริวเอาไว้ พวกเราทุกคนก็ไม่จำเป็นที่จะต้องใส่ใจหล่อนเลยสักนิด ที่ทุกคนพยายามหลับหูหลับตามช่วยดูแลยายวันมาจนถึงวันนี้ แน่นอนว่าทำไปเพื่อความต้องการของเอกราช และขนาดว่าวันนี้เป็นงานฌาปนกิจศพของคนที่ขโมยชายหนุ่มมาเลี้ยง เขาก็ยังเงียบและติดต่อไม่ได้อีกตามเคย คงจะเห็นเป็นแค่พวกคนสนิทในอู่ซ่อมรถป๋าเรืองที่มาร่วมแสดงความเสียใจ อย่างน้อยก็ในฐานะเพื่อนมนุษย์คนหนึ่ง “ผมก็เห็นแก่เริ่มทำตัวดีขึ้น ไม่คิดเลยว่าจะแอบเอาเงินที่พี่เอกส่งมาให้ตลอดไปซื้อเหล้ามากินจนเมาแล้วล้มหัวฟาดพื้นในห้องน้ำ” การเสียชีวิตของหล่อนเป็นไปตามที่ริวกล่าวออกมา เพราะเห็นแกเริ่มเพลา ๆ เร