ทันทีที่มาถึงรถ ราฟาเอลก็ไม่รอช้าเลยที่จะอุ้มพาคัพเค้กไปนั่งเหยียดขาสบาย ๆ บนเบาะหลัง แต่เพราะเมื่อกี้ตอนออกมาจากบริษัทเขาค่อนข้างจะรีบมาก จึงไม่ได้พาคนขับรถมาด้วยเหมือนอย่างทุกครั้ง เจ้าตัวเล็กจึงเกิดงอแงขอย้ายมานั่งเบาะหน้าด้วยกันอย่างที่เห็น ทว่าหลังจากจัดการทุกอย่างจนเสร็จและเตรียมมุ่งหน้ากลับบ้าน จู่ ๆ คนที่มักจะพูดเจื้อยแจ้วอยู่ตลอดเวลาก็ดันเงียบเป็นเป่าสากเสียอย่างนั้น
"เป็นอะไรไปเค้ก? ทำไมหนูถึงนั่งเงียบอย่างนั้นละ?" ราฟาเอลเหลือบมองคนข้างกายแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยทักด้วยความแปลกใจ เพราะตั้งแต่ขึ้นรถมาอีกฝ่ายก็เอาแต่นั่งก้มหน้าคางชิดอกอยู่ตลอด
คณินทราที่มัวแต่จมจ่อมกับความคิดของตน จึงเงยหน้าขึ้นมาตอบคำถามนั้นของคนรักเสียงแผ่ว
"...เค้กแค่สงสารพี่มีนเขาน่ะค่ะ ที่จริงเค้กก็เพิ่งได้ยินข่าวมาว่าพี่เขาโดนจับได้ว่าทุจริตการสอบ บางทีที่พี่เขาออกมาจากห้องผู้อำนวยการแล้วอารมณ์เสียขนาดนั้น อา
