ตั้งแต่วันที่เกิดเรื่องวันนั้น พวงชมพูก็ไม่ยอมพูดจาดีๆ กับเมธาพัฒน์เลยแม้แต่คำเดียว ถ้าเขาไม่ถามหล่อนก็ไม่ตอบ หรือบ้างทีก็ถามคำตอบคำ สร้างความอึดอัดให้กับผู้เป็นสามีไม่น้อย
“เมื่อไหร่จะหายโกรธอาสักทีละครับ” เขาถามขึ้นคืนหนึ่งเมื่อทั้งคู่อยู่ในห้องนอนด้วยกัน เด็กสาวไม่ตอบ หล่อนทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดนั้นซะงั้น
“ชมพู อาขอโทษ... จะให้อาทำยังไงถึงจะยอมยกโทษให้อาครับ บอกมาเถอะ ถ้าอาทำได้ก็จะทำทุกอย่าง”
พวงชมพูพยายามทำใจแข็งอย่างที่สุด น้ำตาแห่งความน้อยใจเอ่อล้นขอบตา
“แม้สิ่งนั้นจะทำให้อาเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม”
เมธาพัฒน์ชักมือที่ซ่อนเอาไว้ข้างหลังออกมา ดอกกุหลาบสีชมพูดอกใหญ่สวยงามในมือหนาของเขาถูกนำมาวางไว้แทบเท้าของหล่อน พวงชมพูตกใจจนพูดไม่ออก ร่างบางชะงักงัน มองผู้เป็นสามีด้วยความตื่นตะลึง
“หัวใจของอาอยู่แทบเท้าของเธอแล้วนะชมพู...” ชายหนุ่มพูดเสียงเศร้า รู้ตัวดีว่าตัวเองนั้นทำร้ายจิตใจพวงชมพู
