แพรวากลับไปอยู่ที่ไร่องุ่นกับบิดาของหล่อนได้เกือบเดือนแล้ว วันแรกๆ ที่กลับมาที่ไร่นี่ เด็กสาวเอาแต่เศร้าสร้อย เก็บเนื้อเก็บตัวเงียบอยู่แต่ในห้อง ในใจก็หวังให้ภคินมาตามหล่อนกลับไปอยู่กับเขา แต่รอแล้วรอเล่า จากวันเป็นสองวัน จากสัปดาห์เป็นเดือนหล่อนก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของเขา แม้แต่โทรศัพท์เขาก็ไม่เคยโทรมาหาหล่อน จนตอนนี้หล่อนหัวใจด้านชาซะแล้ว...
หัวใจของหล่อนมันร้าวระบม... มันเจ็บจนด้านชาไปหมดแล้ว
“ลูกแพรออกมาทำไม แดดร้อนเดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก” แพรวาฝืนยิ้มสดใสให้กับบิดา ในโลกนี้จะมีใครรักหล่อน จริงใจกับหล่อนเท่ากับพ่อของหล่อนอีกไม่นะ คงไม่มีแล้วล่ะ...
แพรวานึกถึงวันที่หล่อนซมซาน ร้องห่มร้องไห้กลับมาบ้าน วันนั้นบิดาของหล่อนไม่แม้แต่จะดุว่าหล่อนสักคำ คำน้อยท่านก็ไม่เอ่ยให้หล่อนเจ็บช้ำน้ำใจ มีแต่ให้กำลังใจและปลอบโยนเท่านั้น
ไม่เหมือนเขา... ทำให้หล่อนเสียใจเจียนตาย กลับไม่เคยถามไถ่ดูดำดูดีเลย
