แพรวามองตามรถคันคุ้นตาที่กำลังแล่นออกไปจากไร่ด้วยความเศร้าหมอง หล่อนจำได้ดีว่าเป็นรถของใคร ภคินมาทำไมกันนะ จะมาฆ่ากันให้ตายไปข้างหนึ่งหรือไง แค่นี้หัวใจของหล่อนยังเจ็บช้ำไม่พอใช่ไหม
“ลูกแพร...”
แพรวาหันกลับมามองบิดาที่ยืนอยู่ตรงประตูห้อง เด็กสาวฝืนยิ้มให้กับบิดา แต่มันก็แห้งแล้งเสียจนหัวอกคนเป็นพ่ออดปวดใจไม่ได้
“คุณภคินต้องการพบลูกแพร แต่พ่อไล่เขากลับไปแล้วล่ะ” นายอัมรินทร์เดินเข้ามาดึงบุตรสาวเข้าไปกอด แพรวาซบหน้าลงกับอกกว้างของบิดาอย่างเสียขวัญ
“ค่ะ แพรไม่อยากพบเขาอยู่แล้ว แพรเกลียดเขา” แพรวาพูดเสียงสะอื้น น้ำตาไหลออกมาเปียกเสื้อของบิดา
“ลูกแพรอย่าโกหกหัวใจตัวเองเลย ถ้ายังรักเขาอยู่ ก็ควรให้อภัยเขานะ รับฟังเหตุผลของเขา บางทีมันอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่ลูกแพรคิดก็ได้...”
แพรวาส่ายหน้าไปมาก่อนจะพูดออกไปด้วยความน้อยใจ แล้วตอนที่หัวใจของหล่อนเจ็บปวดล่ะ ทำไมเขาไม่ใยดีมันบ้าง
“เขาไม่ได้ร
