เมธาพัฒน์เฝ้ามองร่างบางระหงที่กำลังยืนไขกุญแจห้องพักอยู่ในรถยนต์ส่วนตัวของเขาด้วยความห่วงใย ตลอดเวลาหลายอาทิตย์ที่ผ่านมาเขาเฝ้าแอบตามหล่อน เฝ้ามองหล่อน อยู่เป็นเพื่อนจนเด็กสาวกลับเข้าบ้านอย่างปลอดภัยแล้วนั่นแหละเขาจึงแอบกลับไปเงียบๆ
“อีกนานแค่ไหนเธอจะให้อภัยอานะ ชมพู...” เมธาพัฒน์พึมพำกับตัวเองอย่างเศร้าหมอง วันที่เขากลับจากกรุงเทพฯ เขาก็ไม่พบพวงชมพูแล้ว หล่อนจากไปพร้อมกับหัวใจของเขานั่นเอง แต่มันก็สาสมกับความงี่เง่าโง่งมของเขาแล้วล่ะ
ก็เขาเป็นคนขับไล่หล่อนไปเองไม่ใช่หรือ...
แต่ที่เขาทำอย่างนั้นก็เพราะคิดว่าพวงชมพูต้องการมันต่างหาก แต่ตอนนี้เขารู้แล้วล่ะว่า การที่ขาดหล่อนไปก็เหมือนขาดอากาศหายใจดีๆ นี่เอง เขาจะต้องทวงความรักจากหล่อนคืนกลับมา แม้หล่อนจะพยศแค่ไหน จะขัดขืนแค่ไหน แต่เขาก็จะต้องพาหล่อนกลับไปอยู่กับเขาอีกครั้งให้ได้ แม้ว่าจะต้องยอมละทิ้งศักดิ์ศรีทุกอย่างที่มีก็ตาม
พวงชมพูม
