พวงชมพูรอเมธาพัฒน์มาทานอาหารกลางวันด้วยความตื่นเต้น เด็กสาวกวาดสายตามองจานอาหารที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะไม้ขัดมันสุดหรูอย่างภูมิใจ อาหารทุกอย่างบนโต๊ะหล่อนลงมือทำเองเกือบทุกอย่าง จะมีบ้างบางอย่างเท่านั้นที่แม่ครัวช่วยทำ
เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาที่แขวนอยู่ที่ผนังห้อง คิ้วเรียวงามขมวดเข้าหากันอย่างเป็นกังวล หล่อนไม่อยากจะคิดเลยว่าจะถูกเบี้ยวจากเขาอีกแล้ว
“อาต้นคงไม่หลอกชมพูอีกนะ”
เด็กสาวพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องอาหารและมุ่งหน้าไปที่ห้องรับแขก
เท้าบางที่กำลังก้าวเข้าไปในห้องรับแขกชะงักงัน ภาพของผู้หญิงคนหนึ่งกำลังเดินสำรวจไปมาอยู่ในนั้น พวงชมพูมองสตรีนางนั้นอย่างแปลกใจ หล่อนไม่เคยเห็นผู้หญิงคนนี้มาก่อน
“คุณเป็นใครคะ มาพบชมพูหรือเปล่า” เสียงของพวงชมพูทำให้ผู้หญิงคนนั้นที่กำลังจ้องมองแจกันใบสวยที่ตั้งอยู่มุมห้องหันมามอง ใบหน้าสวยคมนั้นทำให้พวงชมพูอดทึ่งไม่ได้
เด
