@บนรถ
“เอ่อ...อีกกี่นาทีถึงเหรอคะ?”
เสียงหวานของมิ้มเอ่ยถามเมื่อขับรถออกจากตัวเมืองมาได้สักพักแล้ว แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะถึงร้านอาหารที่เขาจองเอาไว้เสียที
“ใกล้แล้วล่ะ หิวแล้วเหรอ?” ไดม่อนถามพลางยื่นมือมาลูบผมนุ่มของเด็กสาวไปมาอย่างนึกเอ็นดู ขณะที่ตาก็ไม่ละจากถนนตรงหน้า
“นิดหน่อยค่ะ...”
“ทำไมทำเสียงเครียดๆ มีอะไรหรือเปล่า?” เขาถามเสียงนุ่ม พร้อมกับเปลี่ยนมากุมมือเธอเอาไว้ ขณะที่อีกมือก็ยังคงบังคับพวงมาลัยรถอยู่เหมือนเดิม
สามเดือนที่ผ่านมานี้เขาได้พูดคุยและรับรู้เรื่องราวเกี่ยวกับครอบครัวของเด็กสาวไม่น้อย รู้ว่าเป็นหนี้อยู่จำนวนเท่าไหร่ และเขาก็เสนอปิดหนี้ให้ทั้งหมด แลกกับการที่เธอมาใช้เวลาอยู่กับเขาที่คอนโด ซึ่งเธอก็ตอบตกลงและย้ายมาอยู่กับเขาได้สักพัก โดยอ้างกับแม่ว่าย้ายมาอยู่หอนอกเพราะเดินทางมาเรียนได้ง่ายขึ้น
พักหลังก็ไม่ได้เห็นเธอทำหน้าเครียดเสียงเครียดแล้ว แต่วันนี้เหมือนเธอมีอะ
