“ก็คุณเป็นอาจารย์หนูนี่คะ...ถ้าคนรู้ว่าเราคบกัน...”
“ถ้าห่วงเรื่องนั้น งั้นฉันจะยื่นใบลาออก แค่นี้หนูก็จะยอมคบกับฉันใช่ไหม?”
“คุณไดม่อน!”
ดวงตากลมโตเบิกกว้างอย่างตกใจ
นี่เขาบ้าไปแล้วหรือไง?
“อย่าเพิ่งคิดมากไปน่า...ฉันตั้งใจจะลาออกอยู่แล้ว เพราะต้องไปบริการงานที่บ้านต่อ จริงๆ จะทำงานนี้อีกสองสามปี แต่แค่เลื่อนเข้ามาเร็วขึ้นแค่นั้นเอง”
“หนูว่ามัน...”
“ยังไงก็จะลาออกอยู่ดี สู้ลาออกตอนนี้เลยดีกว่า ฉันอยากเปิดตัวแทบแย่แล้วว่าเราคบกัน”
“คุณไดม่อน...” มิ้มน้ำตาคลอเบ้าอย่างอดไม่ได้
“อย่าร้องสิ”
เขายกยิ้มบางเบาพร้อมยื่นมือขึ้นมาเกลี่ยน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน
“ก็มัน...”
“สรุปจะคบกันใช่ไหม ถ้าฉันไม่ใช่อาจารย์ของหนูแล้ว”
“เอ่อ...ถึงอย่างนั้นก็เถอะ”
แก้มใสค่อยๆ แดงระเรื่อขึ้นมาอย่างเขินอาย เตรียมตัวจะเดินหนีเขาเพราะยังไม่พร้อมให้คำตอบตอนนี้ แต่อีกฝ่ายกับรั้งแขนเธอเอาไว้แล้วดึงเข้าไปกอดไว้แน่น
