สองวันต่อมา
ร่างสูงโปร่งในชุดนักศึกษาขับรถมอเตอร์ไซค์มาจอดหน้าบ้านของปลายฟ้า ตอนลงก็ไม่ลืมหยิบถึงโจ๊กและยาติดมือมาด้วย
“อ้าว มาแต่เช้าเลยกร กินข้าวมาหรือยังลูก”
เสียงของกนกดังมาจากในบ้าน เขาจึงหันไปยกมือไหว้ทักทายอย่างเคยชินเพราะมาที่นี่บ่อยจนแทบจะเป็นบ้านหลังที่สองของตนเองอยู่แล้ว
“เรียบร้อยแล้วครับน้าจิต”
“เอาข้าวมาส่งมันอีกล่ะสิเนี่ย ไม่เห็นจะต้องเหนื่อยเลย” กนกเห็นถุงโจ๊กร้านโปรดของปลายฟ้าก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายมาหาใคร เพราะว่าเมื่อวานพอรู้ว่าลูกสาวหล่อนจับไข้ ก็รีบปรี่มาเยี่ยมและซื้อนู่นซื้อนี่มาให้คนป่วยทันที
“ไม่เหนื่อยหรอกครับ แล้วนี่ฟ้าอาการเป็นยังไงบ้าง ต้องไปโรงพยาบาลหรือเปล่า?”
“โอ๊ย ไข้เริ่มลดลงแล้ว ไม่ต้องไปหรอกโรงบงโรงบาลน่ะ”
เสียงหวานของปลายฝน พี่สาวของเด็กแสบดังมาจากทางด้านหลัง
“ผมขอเอาข้าวเข้าไปฟ้าข้างในนะครับ”
“เฮ้อ...แกก็ตามใจมันจนเคยตัวแล้วเนี่ย ไปๆ เข้าไปเถอะ”
